Het onvermogen van regering & maatschappij

Zowel de regering als de maatschappij hebben getoond dat ze totaal niet het vermogen hebben om normaal samen te leven, laat staan het te faciliteren. Ook al is het peanuts.

Dus hoe onlogisch is het om ook maar 1 individu in ons midden afhankelijk te laten zijn van dit totale onvermogen, te offeren aan dit totale onvermogen.

Je weet nu dat niemand in ons midden iets kost. Dat biedt een heel nieuw licht op de betekenis van ‘Wij’.

Heb je gezien hoe de have’s zijn gaan reageren op 2008? Totale paniek over hun eigen hachje. Ze wilden gered worden door de regering. En de oplossing was: nog meer mensen naar buiten stoten. En nu zijn ze allemaal tevreden. En wat nu als er nu weer een man begint te blèren over ‘het systeem dat down gaat!’…. ? Gaan ze dan weer allemaal de volledige social fabric claimen met zijn allen?

Hoe kan het bestaan, dat het leven van een individu onder de hoede wordt gesteld van, geofferd wordt aan, de totale bewusteloosheid, het totale onvermogen en de totale inertie van een crowd? De regering als crowd. De maatschappij als crowd. Goede doelen als crowd. Het zogenaamde nieuwe Wij als crowd. Allemaal groepen die menen voor ‘arme mensen’ te moeten zorgen. Allemaal crowds die zichzelf dus het ultieme voorbeeld vinden, waarin ze allerlei vormen van ‘arme mensen’ alleen nog maar hoeven te ‘includen’.

Als je wilt includen, dan onderken je dat je aan het excluden bent geweest. Dit excluden onzichtbaar maken door een mooier woord aan jezelf toe te voegen (‘Ik include nu’), dat geeft geen pas. Je moet zichtbaar maken hoe je het mee doen aan de exclusie-dynamieken rondom geld zelf bent gaan laten liggen. Dat gaat over jouzelf. Je kunt jouw excludend gedrag dus niet doodleuk gaan verzilveren door te doen alsof je zo’n prachtige includer bent.

Er is geen sprake van inclusie die nodig is, als er geen exclusie is.

We hebben elkaar nog nooit iets gekost en zullen elkaar ook nooit iets kosten. Alle groepen die zo hard aan het ‘includen’ zijn hoeven dus alleen maar te eisen dat mensen met allerlei vormen van uitkeringen voorgoed met rust worden gelaten; dat die kunnen gaan en staan waar ze willen. Met de bekende ene programmeerregel lossen alle structuren vanzelf op: alle medewerkers daar worden dan vanzelf ge-exclude uit de kunstmatige laag die nu over het leven heen is gespannen. En dan? Wat gaan die mensen dan allemaal doen? Die gaan dan wederom alles overschreeuwen. Wedden?

Ik adviseer de huidige groep naar buiten geduwde mensen om als crowd te gaan staan voor hun eigen onvoorwaardelijke bescherming; de bescherming van hun niets kostende vrije levenstoegang.

Dit is een emancipatie proces. Dit dient dus te gebeuren via de crowd waar je al onderdeel van bent, bijvoorbeeld de basisinkomen crowd. Die dient innerlijk zelf als crowd te transmuteren, en met het eerste boekdeel in de hand te gaan staan voor onmiddellijke bescherming van mensen met een vorm van uitkering.

Het is natuurlijk te gek voor woorden dat mensen dit emancipatie proces zouden moeten aangaan, want have’s moeten juist de transitie in gaan, waarin het onrecht vanzelf oplost. Aangezien have’s dat niet doen, zullen de door hen uitgestoten mensen dan toch echt het emancipatie proces in moeten gaan. En als zij dat ook niet doen samen, ook goed. Waar het niet jeukt daar zullen mensen niet krabben.

Verwijs in het proces overigens niet naar mij, alsof ik je nog iets verschuldigd ben. Verwijs naar het boek en naar mijn platform, daar worden mensen het nieuwe bewustzijn in gebracht, en verwijs naar de nieuwe social fabric en naar jouzelf.

Het onvermogen van regering & maatschappij wordt niet teniet gedaan door diezelfde regering & maatschappij hun gang te laten gaan, en dan iedereen die daarmee uitgestoten wordt, maar hard te laten roepen, en dan eens te gaan overwegen of je ze wel weer wilt includen. Includen? Waarin? In de uitstotende dynamieken die blijven? Ra ra ra waarom lijkt samenleven dan toch zo hard werken……

Het gebied van de dialoog is veranderd: er moet geen inclusie geboden worden, er moet onvoorwaardelijke bescherming geboden worden, aan iemands vrije levenstoegang, zodat er geen exclusie, geen uitstoting meer kan zijn.

Deze onvoorwaardelijke bescherming van het individu, dat is kiezen voor bescherming van ‘de ander’, tegen ‘onszelf’. Bescherming tegen onszelf …….

De onvoorwaardelijke bescherming van de vrije levenstoegang van het individu: niemand kan dan nog per ongeluk/onbewust geofferd worden aan het totale onvermogen van gigantische groepen mensen. Daar moet juist die bescherming tegen zijn.

Besef ook dat we naar de volgende generaties verplicht zijn om het individu voorgoed van deze bescherming te voorzien. We willen tenslotte niet dat de volgende generatie bij iedere stap die ze zetten, zich voor schuldgevoel moeten afvragen of ze zo niet ergens onzichtbaar iemand buiten de boot duwen met de dynamieken die ze veroorzaken. Door de onvoorwaardelijke bescherming van het vrije (niets kostende) bestaan van het individu, is deze uitstoting niet meer per ongeluk/onbewust mogelijk.

 

Advertenties