De 1 ton rectificatiecreatie

Omdat de happy kant van de wig tonnen extra geld voor zichzelf mag aanmaken, moet dit onrecht gecorrigeerd worden.

We zouden kunnen zeggen dat iedereen die nog nooit extra geld voor zichzelf heeft aan mogen maken, nu toch minstens een ton moet kunnen aanmaken, om een deel van het onrecht te herstellen. Maar beter is het om alles nu vanuit het nieuwe samenleven te doen, vanuit heelheid dus, en dus voor iedereen eenmalig een ton te creëren. Dat is gewoon een administratieve verschuiving: bij degenen die al tonnen voor zichzelf hadden gecreëerd, wordt er nu 1 ton (of 2 ton als je samen de lening hebt afgesloten) weggestreept van de lening. En de (voorheen) onderkant van de samenleving heeft een ton (of 2 ton als je samen bent) te spenderen.

Er zijn twee vormen van onrecht waar we iets mee moeten:

  • Het feit dat we ons basisinkomen niet hebben
  • Het feit dat er dus heel lang groot onrecht aangedaan is naar bepaalde mensen, en daar moet met terugwerkende kracht gerechtigheid voor komen

Het tweede bolletje, daar komen we niet eens aan toe, als het eerste bolletje nog niet in vervulling is gegaan.

Het effect is dus, dat sinds 2008 (laten we dat maar als ijkpunt nemen), het onrecht gewoon doodleuk door is gegaan. Mensen maken nog steeds tonnen extra geld voor zichzelf aan, door het bestaansgeld van anderen bij zichzelf op te hopen, wat een uitstotende kracht heeft.

Dat dit moet stoppen, dat is 1 ding. Maar er moet dus ook nog gerechtigheid komen voor al het leed dat mensen al die jaren is aangedaan. Onnodig. Totaal onnodig.

Zoals gezegd: de gerechtigheid naar hetgeen mensen zo lang is aangedaan, kan nog niet eens beginnen als we het doorgaan ervan niet eens stoppen.

De urge om het doorgaan ervan te stoppen, is dus groot.

Als de paar miljoen mensen die nu uitgestoten worden, doordat ze geen kant op kunnen door hun uitkering, voorgoed met rust worden gelaten, dan hebben ze de levensruimte om te eisen dat er ook nog een vervolgstap komt: gerechtigheid voor wat hen zo lang is aangedaan, waar de have’s waanzinnig veel profijt van hebben gehad.

Hoe steekt dat profijt in elkaar? Dat zie je aan burgemeesters, wethouders en de economen die ze inhuren voor de zogenaamde ‘basisinkomensproeven’. Het zijn precies de mensen die tonnen extra geld voor zichzelf hebben aangemaakt, het bestaansgeld van een ander dus vastklauwen. En vervolgens gaan ze doodleuk kijken of een bijstander wel economische resultaten oplevert, als je die een jaar met rust laat. Het is te ziek voor woorden. Alsof ze ratten in een kooi zitten te analyseren, terwijl ze zelf het probleem zijn.

Vanuit het basisinkomen komen mensen niet alleen in hun vrije levensdynamieken. Ze komen dan ook in hun normale levensverweer terecht, en kunnen dan de vloer aanvegen met iedereen die moedwillig aan de happy kant van de wig is blijven staan.

Hoe weet je dat ze daar moedwillig staan? Omdat ze al op de hoogte zijn gesteld, en het zal ze een teringzorg zijn hebben ze laten weten.

Allemaal extra verdiepende redenen om als voorstanders te eisen dat ONS belastinggeld toch in ieder geval voor een deel als basisinkomen gaat werken, waardoor wel degelijk een bepaalde groep in hun vrije levensdynamieken terecht komt, in hun normale beschermde staat terugkeert. En dus de vloer kunnen gaan aanvegen met iedereen die doelbewust aan de happy kant van de wig kiest te blijven staan: doelbewust een ander wil blijven uitstoten van diens normale beschermde staat, het basisinkomen.

Advertenties