De antwoorden die je eist, eis je van een kind

Als je in vragenaanstellerij blijft hangen, vragen die je meent aan MIJ te moeten stellen, alsof ik antwoorden verschuldigd ben op vragen die in JOU opkomen, dan kan je dat nu aanzien voor wat het is, als je beseft dat je die vragenaanstellerij in werkelijkheid bij een kind neerlegt.

Je denkt natuurlijk dat je ze bij mij neerlegt, maar dat is niet zo: je legt ze bij een kind neer. Je legt ze neer bij een kind In Ons Midden dat met honger naar bed moet, en totaal geen systeem nodig heeft, niet het gelul van economen nodig heeft, niets. Het heeft slechts betaalmiddel nodig. En je weet dat betaalmiddel niet vanzelf bestaat, het is iets dat de mens aanmaakt. Je weet dus dat er zonder meer en DIRECT betaalmiddel voor het kind aangemaakt kan worden.

Maar je weigert dat te benoemen. Je weigert het te positioneren. Je weigert het in de social fabric neer te zetten. Je weigert het uit je bek te laten rollen. Je refereert het dus weg.

In plaats daarvan ga je eisen stellen aan het kind In Ons Midden dat met honger naar bed moet. Je zegt: ‘Maar kindje, je moet me dan wel verzekeren dat er dan geen economische problemen komen, als jij het betaalmiddel hebt dat je nodig hebt. Je moet me dan wel verzekeren en bewijzen dat jouw bestaan geen gevaar zal vormen. En zolang je dat niet doet kindje, laat ik je in je sop gaar koken. Ik geef je wel een aalmoes, dan mag je me dankbaar zijn.’.

Maar omdat dat kindje het niet kan, heb IK in plaats van het kindje, uitgelegd dat je agressie naar het kindje onterecht is. En omdat je in die agressie wilt blijven hangen, denk je dat je gewoon door mag gaan met je vragenaanstellerij: doe je nu alsof IK al jouw agressie naar het kindje maar van NOG meer antwoorden moet voorzien.

Nee hoor, ik reageer niet op vragenaanstellerij. Ik benoem de diepgewortelde agressie die er in opgeslagen ligt. De agressie naar kinderen In Ons Midden, die gewoon door de hele maatschappij uitgestoten blijven worden.

Dat alle oude nutteloze vragen wel degelijk van een antwoord voorzien moesten worden, omdat de oude vragen die uit het oude referentiekader komen, van een nieuw onderscheidend vermogen voorzien moesten worden, zodat je begrijpt dat je je vragen niet uit het oude referentiekader moet halen (‘bla, bla economie, bral bral rente’), maar vanuit het nieuwe referentiekader (we kosten niets, een kind met honger naar bed laten gaan is dus zicht op de agressie die naar het kind wordt uitgevoerd), is een proces waar al lang in voorzien is, en in 2013 afgerond is door de samenleefpioniers. Er zijn dus helemaal geen vragen meer. Je hebt alleen maar een vraag aan jezelf. Dit naar buiten willen projecteren alsof een ander nog steeds jouw projectiepaal moet zijn waarop je al je oude pavlovreacties op wilt kunnen projecteren, is het mij dus willen proberen misbruiken als je projectiepaal, voor je vragenAANstellerij. Maar ik ben daarin allang opzij gestapt: en achter mij is het kind dat nog steeds met honger naar bed gaat In Ons Midden blijvend zichtbaar geworden. En ieders persoonlijke verschuil achter ziekelijke vragenAANstellerij is blijvend zichtbaar geworden.

Ik ben niet geïnteresseerd in mensen die zich verschuilen achter hun ziekelijke, pathetische vragenaanstellerij omdat ze weigeren zich te laten raken in hun bewustzijn door hetgeen al lang door de samenleefpioniers is aangereikt.

Iedere ‘vraag’ die je eeeeeeeeerst nog meent te moeten stellen, is jouw agressie naar het kind In Ons Midden, dat met honger naar bed gaat, is de voorwaardelijkheid die je toepast naar het kind In Ons Midden dat met honger naar bed gaat: ‘Jij moet mij wel eerst allemaal antwoorden op de oude prut in mijn kop verschaffen kindje, want jij mag geen onvoorwaardelijke bescherming verwachten van de wereld om je heen’. Ik heb het zichtbaar gemaakt. Ik heb de agressie zichtbaar gemaakt, naar het kind In Ons Midden. Door de antwoorden beschikbaar te laten komen, die het kind je nooit zal kunnen geven. De samenleefpioniers hebben het beschikbaar laten komen. Waarmee nog meer zichtbaar wordt dat iedereen helemaal geen antwoord op hun vragen wilden hebben. Iedereen wilde alleen maar het oude in zichzelf herbevestigd blijven krijgen. Het kind dat met honger naar bed moet, is slechts een trofee waar iedereen mee kan pronken: pronken dat je er een aalmoes naartoe laat gaan, waardoor jij de agressie naar het kind nog een keer verzilverd voor jezelf. Ook dat is onderdeel van de onnatuurlijke expansiekracht van de have’s, die zelf onderdeel zijn van de roofdynamieken en die roof dan nogmaals verzilveren. Dat dat onbewust gebeurt, dat maakt niet uit. Het kind In Ons Midden hoort niet in staat van armoede geduwd te worden, hoort niet tot pronkkracht van rijken verworden te worden.

Have’s die nu inmiddels allemaal publiekelijk weten dat hun leningen helemaal geen leningen zijn, maar extra geldcreatie voor zichzelf, horen niet te doen alsof ze allen zoooooo onmachtig zijn tegenover 150 totaal willekeurige mensen In Ons Midden, en daarom helaas, helaas, helaas, alleen maar aan aalmoezen kunnen doen. Die ‘helaas, helaas, helaas’ houding, is niet hun liefde, maar hun agressie. Omdat ze hun positie niet willen verliezen. Die vinden ze duizend maal belangrijker dan hun geld. Dat geld, dat dumpen ze tenslotte met gemak.

Armoede geeft zicht op de agressie die is geïnstalleerd en die wordt geleefd.

Iedereen weet inmiddels al lang publiekelijk dat leningen van de have’s geen leningen zijn, maar extra geldcreatie voor jezelf. En al die have’s doen alsof dat geen enkele betekenis heeft. Ze hebben niet uit zichzelf besloten dat ze hier niet meer aan mee willen doen. En ze hebben stuk voor stuk gekozen om op mijn uitnodiging om met mij in gesprek hierover te gaan, Nee gezegd. En dat zijn er sinds 2006 echt heel, heel, heel veel.

Ondertussen gaan er nog steeds kinderen In Ons Midden met honger naar bed. En alle have’s samen, en alle hoogopgeleiden samen, en alle bestuurders samen, en alle mensen met ‘een positie’ samen, verklaren zichzelf hier allemaal ZOGENAAMD onmachtig in.

En of het kind In Ons Midden dat met honger naar bed gaat, daar maar begrip voor wil hebben, voor al die arme, arme, arme volwassenen die zogenaamd ZOOOOO onmachtig zijn in hun weelde. Een aalmoes moet ervoor zorgen dat het kind het juist allemaal heel bijzondere mensen gaat vinden. Een kooppie voor die mensen.

En al die ‘verborgen’ agressiedynamieken moeten zichtbaar gemaakt worden, want als we de dynamieken gaan veranderen, door alle uitgestotenen weer in hun vrije levenskracht te laten komen, dan kunnen al die agressiedynamieken nergens meer heen. Daar moet dus al zicht op zijn. En dat is er dus.

Het had ook anders in elkaar kunnen steken. Het had ook zo kunnen zijn, dat er in de meeste mensen een oprecht verlangen tot samenleven verscholen ligt. Dan zouden dat de dynamieken zijn geweest, die sinds 2006 zichzelf zichtbaar hadden gemaakt. Maar dat is dus niet zo gebleken. De agressiedynamieken hebben zich zichtbaar gemaakt. Dat hebben ze zelf gedaan. En doen ze nu nog steeds. Op het moment van schrijven is er nog steeds niet 1 persoon van alle have’s en ‘goed gepositioneerden’ waar ik contact mee heb gelegd sinds 2006 (en dat zijn er waanzinnig veel), die nu met terugwerkende kracht zegt: ‘Jeetje…. ik heb een fout gemaakt, maar ik ga het nu doen….’. Niet 1. Dat is het zicht op de keuze voor agressie, omdat je die makkelijke positie geschonken is door ‘het systeem’.

Besef dat er maar 1 rijk iemand wel overstag hoeft te gaan, en een crowd suing proces in gang hoeft te zetten, vanuit het nieuwe referentiekader. 1 iemand die oprecht is, en voldoende middelen heeft. Meer is er niet nodig.

Maar nee…. ze laten het allemaal over aan de weggeduwen.

Die agressie dus. In gefaciliteerde staat.

Een beetje foeteren op politici is slechts het verkooppraatje, want daarmee refereer je zo lekker niet aan jezelf. Wat een escape!

Hun volgende escape zal zijn, het doen alsof ik hen al die jaren op de verkeerde manier heb aangesproken…. dan verschuilen ze zich nog steeds achter een ander, doen ze alsof ze zelf niet op de hoogte zijn van het feit dat leningen geen leningen zijn maar extra geldcreatie voor jezelf …..  hoe dan ook, ze zullen hun escapes blijven zoeken.

Het gesprek met mij is nu niet meer nodig (laat dat de boodschap maar zijn van mijn stemverlies). Alles is te vinden via het werk van de samenleefpioniers. Het is al jaren In Ons Midden aanwezig, en iedereen loopt er met een grote boog omheen, is er vies van. Mag jij raden waarom.

Dus nog steeds gaan er kinderen In Ons Midden met honger naar bed. Die uitgestoten staat blijft, zodat ze dankbaar zullen zijn voor aalmoezen.

Afzender, de samenleefpioniers.

Advertenties