De doodlopende innerlijke oude architectuur

We hebben een innerlijke structuur. En dat is een complete architectuur.

Onze oude innerlijke architectuur is bewust zo ingericht dat daar alles altijd weer op hetzelfde zal doodlopen en alles altijd weer hetzelfde gebied in getrokken zal worden.

Dat betekent dat als je innerlijk in een bepaald kamertje bent gaan staan, dat je vanuit daar nooit meer bepaalde andere kamers kunt bereiken, en er allerlei zicht verdwijnt.

Het is dus zaak dat we ons niet meer naar allerlei oude gebieden laten verleiden, omdat we daar dan nooit meer uitkomen. Er moet dus echt een nieuw referentiekader gehanteerd worden. Anders schiet iedereen weer hun oude innerlijke architectuur in en daar liggen de antwoorden niet.

Hoe die oude innerlijke architectuur werkt, dat hebben we bij Jeroen Dijsselbloem gezien: Hij stapte innerlijk het kamertje van ‘de banken’ in, en kwam er toen niet meer uit: hij kon de dingen niet meer overzien, hij kon de depositobank alleen nog maar als gevaar voor de banken zien. Zo werkt zijn innerlijke architectuur: die sluit de weg af naar vernieuwing, zodra je daar in het kamertje ‘Banken’ bent gaan staan. De blinderingen die bij hem om dat kamertje heen zijn opgetrokken, doen hun werk.

Dat die oude innerlijke architecturen zo werken is geen probleem als je het onderkent, en dus weet dat je al jouw verklaringen en exploraties daar niet meer vandaan hoeft te halen.

Maar het wordt natuurlijk wel een waanzinnig groot probleem, als dat soort mensen een carte blanche krijgen in het beslissen over anderen, omdat ze zichzelf nu toevallig politicus noemen.

Maar die mensen zitten daar niet zomaar. Die carte blanche heeft de maatschappij hen zelf gegeven, omdat de maatschappij zelf ook al haar antwoorden in die oude innerlijke architectuur probeert te zoeken, zelf de eigen innerlijke blindering dus opzoekt.

Als je nu een gevoel van moedeloosheid begint te krijgen, dan heb je het goed begrepen.

Er staan in deze verbeelding niet voor niets twee verschillende werelden.

Alleen als er een groep mensen begint te begrijpen dat je je samen als een niet meer te negeren crowd op moet stellen, vanuit het normale referentiekader, dan is het begrepen.

En nee, ik zie er nog geen tekenen van. Op het moment van schrijven.

Laat ik even een voorbeeld geven waarmee je kunt zien hoe funest de oude innerlijke architectuur werkt: hoe bepalend die is in het wel en niet zien van dingen.

Ik zeg nu als voorbeeld (puur als voorbeeld):

De basisinkomensstroming moet zich niet meer op arme mensen richten. Ze moet juist zeggen dat het niet eerlijk is dat als je niet werkt, dat je dan wel iedere maand 1000 euro krijgt, en als je wel werkt, niet. Alsof je gestraft moet worden voor het feit dat je werkt.

De basisinkomensstroming moet dus juist voor de wel-werkenden opkomen: eisen dat die iedere maand hetzelfde krijgen als mensen die niet werken.

En nu gaat iedereen al snel in die oude innerlijke architectuur in dat ene kamertje staan: belastingen… en vanuit daar overzie je helemaal niets meer…. beginnen alle oude responsen die we al eeuwen lang kennen, zich weer te herhalen.

Dan wordt er in dat innerlijke kamertje met no-way-out dus gezegd: ‘Ja, maar dan moeten alle werkenden, de belastingbetalers dus, nog meer belasting gaan betalen, om die 1000 euro aan alle werkenden te geven, aan zichzelf te geven’.

En dan kan ik zeggen: ‘Ja maar het feit dat wel-werkenden geen 1000 euro krijgen is niet het enige onrecht dat er gaande is. Er is nog een onrecht gaande, en dat is, dat de 1000 euro die de niet-werkenden allemaal wel krijgen…. betaald moet worden door degenen die het zelf niet krijgen. De afstand is dus dubbelop. Als iemand 3000 euro verdient, en een ander niets, en beiden krijgen daarbij iedere maand 1000 erbij, dan heeft de ene totaal 4000 en de ander totaal 1000. Zo zou het moeten zijn. Maar nu is het zo dat de een totaal 2000 heeft, en de ander 1000.’

En dan begint de ander weer: ‘bla bla bla bla’…..

Dat krijg je dus als je het oude kader als start referentie-punt blijft hanteren.

Maar als je dingen vanuit het nieuwe referentiekader probeert te onderzoeken, dan zie je dat het helemaal niet over belastingen kan gaan.

Dan kan je dus niet in je oude innerlijke architectuur wegvluchten. En het heeft dus ook geen enkele zin om te gaan vragen of iemand die in zijn oude innerlijke architectuur stapt, dan bezwaren heeft en ziet. Ja NATUURLIJK ziet die duizend bezwaren. Mensen gaan dan alles in hun oude innerlijke architectuur naar boven halen, volgens de paden die daar bewandelbaar zijn. En dat zijn alleen paden die het Nee in stand houden. Zo zijn die paden daar nu eenmaal aangelegd.

En dat proces, dat is nou juist al geweest. We weten al welke nutteloze vragen iedereen begint te stellen, vanuit al de paden in hun oude innerlijke architectuur. Dus die riedel hoeft zich niet 17 miljoen keer overnieuw af te spelen. Het heeft geen zin.

De belangrijkste drogargumenten die in het oude kader liggen opgeslagen moesten wel degelijk eerst gezien worden, omdat die een zo sterke werking in het misvormd denken hebben, dat je die echt eerst moet zien door te prikken, anders kunnen mensen niet uit hun eigen doolhof komen.

Maar al dat doorprikken is al lang gebeurd sinds 2006. Dat vind je ook terug in mijn boek ‘Als de regering ineens oplost‘; daar zijn alle drogargumenten naar een bijlage in de geschiedenis verdwenen. We hoeven dat pad dus niet nogmaals te gaan. Noch voor bestaansgeld, noch voor de depositobank. Het Neeeeeee-proces  is al geweest, ook vanuit de regering. En dus hoeven we ons daar niet meer te begeven. Al dat Nee is al lang doorgeprikt als komende uit de oude innerlijke doodlopende paden in iemand.

Om het verschil in dialoog even te laten zien, met het bovengenoemde basisinkomen als voorbeeld:

Als je niet jouw oude innerlijke architectuur in stapt, maar het nieuwe referentiekader toepast, en vanuit daar verder exploreert, dan zie je geen belastingen, maar iets heel anders:

‘Ah, dan moeten we het dus via geldcreatie doen. Dus voor iedereen moet iedere maand 1000 euro basisinkomen aangemaakt worden. Oh, maar wacht even, iemand die 3 ton hypotheek heeft, die heeft al voor 25 jaar aan basisinkomen voor zichzelf aangemaakt, weten we inmiddels. Dus… hoe gaan we daar nou mee om dan?’

Zie je: je krijgt dan zicht op een heel ander gebied, op heel andere dingen, en je krijgt zicht op heel andere vragen die te beantwoorden zijn.

Je beseft dat het geen zin heeft om aan iemands oude innerlijke kader te vragen: ‘Oh, wat denk jij er nou van?’…… Dat oude kader zijn we voorbij. Gelukkig maar.

Dus nee, we moeten de opvolger van Jeroen Dijsselbloem niet ook nog eens gaan vragen wat die er nou van vindt, van een depositobank. Die vlucht meteen zijn oude innerlijke architectuur in, en komt daar dan weer met dezelfde nutteloze oude verhalen en vragen op de proppen.

Er moet door ons helder gemaakt worden, dat hij helemaal niet degene is die er iets over te zeggen heeft. Waarom zou hij denken van wel? Is hij binnen de regering aangewezen als Hoofd Transitie?

Nee dus.

Nou…. waar is dat Hoofd Transitie dan, binnen de regering?

Dat kan natuurlijk nooit iemand zijn die verliefd is op zijn eigen oude innerlijke architectuur en niet uit zijn eigen kleine subwereldje vol met angsten weet te ontsnappen.

Advertenties