Voorbij de opgedrongen context van angst

We kosten niets en we zijn helemaal niet afhankelijk van economische groei.

En dat is ook nog eens ontzettend eenvoudig aan te tonen: http://alsderegeringineensoplost.nl

De context van angst die ons altijd is aangereikt, blijkt dus helemaal niet te kloppen. Angst voor de staat van de economie, angst voor de staat van de financiën, angst voor de staat van de beurs, angst voor de staat van…. al die groteske werelden die altijd door mannen werden ‘onderhouden’. En waar mannen elkaar altijd in opgeleid hebben: in het onderhouden van een nepwereld.

De context van autoriteit en competentie van bestuurders die ons altijd is aangereikt, blijkt dus ook helemaal niet te kloppen. Ze hebben allemaal geen idee waar ze mee bezig zijn, ze herhalen alleen maar aangeleerde ‘verklaringsmodellen’ (die niet kloppen). Ze herhalen gewoon aangeleerde trucjes en aangeleerde onderlinge groepsdynamieken.

Maar erger nog: ze weten echt totaal niet hoe ze met nieuwe informatie om moeten gaan. Ze zijn niet in staat tot zelf nadenken. Want ze weten allemaal inmiddels dat het beschikbaar maken van betaalmiddel gewoon een kwestie is van een spreadsheet afhandeling. En het enige wat ze doen is het zich verder blijven terugtrekken in het herhalen van hun oude patronen. Ze zijn dus niet in staat om zelf na te denken, dat doet de maatschappij voor hen, die agendeert alles steeds, en zij stellen zich daarin op als de bewustelozen die jaar in jaar uit de tijd nodig hebben omdat ze niet in staat zijn om zelf na te denken, niet in staat zijn om zelf met nieuwe informatie om te gaan, niet in staat zijn zelf de juiste mensen in te huren. Vooral dat laatste is te triest voor woorden; het laat de gijzelingsdynamiek zien die toegepast wordt: professionals die wel bewust zijn komen er niet in, de groep bestuurders sluiten zich ervoor af, en gijzelen daarmee dus wezenlijke veranderingen.

Het is belangrijk om deze beeldverschuivingen helder te houden. Helder te houden wat de ware onderlinge verhoudingen zijn. Helder te maken dat we wel degelijk bij de regering moeten zijn, voor een verandering. Maar niet omdat ze zo knap zijn of over een natuurlijke autoriteit in dit gebied beschikken, maar juist omdat ze zelf het gevaar zijn. Het is dit gevaar dat we in de ogen moeten zien: een stel willekeurige mensen die geen idee hebben waar ze mee bezig zijn.

Het gaat mij er nu niet om dat dat moet veranderen. Want als de maatschappij dat wil, dan krijgt ze het echt wel voor elkaar dat dat verandert. De twee stromingen die op dit moment het meest daaraan raken zijn de basisinkomensstroming en de OnsGeld stroming. Dus er gebeurt al van alles.

Het gaat mij nu verder om de juiste mensbeelden terug te krijgen. Zowel de juiste bronbeelden, de juiste zelfbeelden; bijvoorbeeld dat we zonder meer een economische waarde hebben voor de bestaanseconomie, ongeacht of we werken of niet. Alsook de juiste beelden die de huidige staat van de wereld, van de maatschappij op de juiste manier duiden. Het zelfbeeld dat we de denkkracht van de regering nodig hebben rondom geld, klopt niet. Het zelfbeeld dat zij rondom geld en economie iets ‘beter weten’ dan wij, klopt niet. We moeten het zelfbeeld echt helder houden, dat ze echt geen idee hebben waar ze mee bezig zijn. En ja, dat slaat dus terug op onze mensbeelden, op ons zelfbeeld, op ons zelfbewustzijn.

Alles rondom geld maakt iets zichtbaar dat helemaal niets met geld te maken heeft. Zoals het feit dat vrouwen vroeger niet mochten werken, ook niets met werken zelf te maken had. Er was geen tekort aan werk. Vrouwen werden er slechts de toegang toe geweigerd. Vanuit totaal verzonnen schema’s in de hoofden van mensen, die voortdurend overgeleverd waren: die schema’s in hun hoofden waren de nepwerelden van waaruit bestuurders aanstuurden.

En precies dat is wat er nu ook zichtbaar wordt gemaakt, via geld. Dat we daarin nu problemen ervaren, heeft niets met geld zelf te maken. Er is geen tekort aan geld. Mensen worden er slechts de toegang toe geweigerd. Vanuit totaal verzonnen schema’s in de hoofden van mensen, die voortdurend overgeleverd zijn: de schema’s in hun hoofden zijn de nepwerelden van waaruit bestuurders aansturen.

We kunnen dus blijven uitleggen hoe waanzinnig eenvoudig en kosteloos het is om mensen wel gewoon van betaalmiddel te voorzien, hen er wel toegang toe te bieden, maar die uitleg zelf is niet het ware gemis binnen de bestuurders. Vooral ook niet omdat de uitleg er al lang is, dus het eerdere gemis is opgelost. Maar het ware gemis dat getackeld moet worden, zit nu juist niet op geld. Dat zit op datgene waardoor politici nu nog steeds, na al die jaren dat publiekelijk bekend is dat er voor sommige mensen gewoon tonnen extra geld aangemaakt wordt, ze hier nog steeds niet op gereageerd hebben.

Ze maken dus het ware probleem zichtbaar: dat de regering ooit alleen maar ingericht is geworden, als een vluchthaven van onaanraakbaarheid. Over het leven willen heersen, en jezelf daarin onaanraakbaar maken voor de mens zelf, voor de maatschappij zelf, voor input, voor kennis, voor bewustzijn.

Lees: voor jezelf een plek creëren waar je je goddeloze gang kunt gaan en heersertje over het leven kunt spelen.

Het lijkt in eerste instantie alsof we een geldkwestie aan het facen, aan het tackelen zijn. Maar dat is niet zo. Kijk naar de dynamieken die rondom het geld-proces spelen, en je ziet de ware kwestie die getackeld moet worden: de positie van nutteloze almacht die mensen denken te hebben zodra ze in een regering werken.

Al gauw zullen mensen zeggen dat de regering ook echt wel goede dingen doet. Maar daar hoeven we het helemaal niet over te hebben. Want zoals je in het boek ‘Als de regering ineens oplost’ hebt gelezen, is het nu juist de bedoeling dat we helemaal niets veranderen aan wat de regering doet. En maar 1 ding veranderen: vanuit bestaansgeld samenleven. Daarmee zijn alle dynamieken al veranderd en zal er zich vanzelf iets nieuws ontvouwen. En dan zien we daarna wel wat we nog willen behouden van de regering en wat niet.

De verandering zelf, de verandering naar bestaansgeld, stuit onmiddellijk op de oude schema’s in ieders eigen hoofd, want iedereen heeft dezelfde oude schema’s in zichzelf opgeslagen liggen, als de mensen die ze in hun midden ‘naar boven’ hebben geapplaudisseerd, naar een regeringspositie hebben geapplaudisseerd.

Zolang de maatschappij zelf de oude schema’s in zichzelf nog blijft koesteren, zal ze die bevestigd willen krijgen door de regering, en vindt ze dat de regering juist prima voldoet rondom het geld-proces.

De oude schema’s (de in onszelf opgebouwde oude verklaringen) worden in het boek ‘Als de regering ineens oplost’ naar een bijlage in de geschiedenis verplaatst: ze zijn doorgeprikt, we kunnen ons er dus niet meer aan vasthouden; we kunnen dat wat er gaande is er niet meer mee verklaren. De oude ‘verklarings’modellen hebben nooit geklopt. De verklaring dat mensen in armoede leven door de staat van de economie klopt niet. De verklaring dat we afhankelijk zijn van belastingen en economie klopt niet. Alle oude verklaringen hebben nooit geklopt.

De folie-a-deux tussen maatschappij en regering is het ware gevaar. Mensen die daadwerkelijk een verandering willen zullen zich dus niet uit naam van de maatschappij moeten uitspreken. Als je dat doet, dan zeg je dat de maatschappij in haar oude kind-rol mag blijven, en dat jij nu gratis de nieuwe bestuurdersrol op je neemt: je gaat het wel even allemaal fixen voor die arme arme maatschappij……

Het beeld van een arme arme maatschappij is onderdeel van de oude schema’s. Er bestaat in Nederland geen arme arme maatschappij. De maatschappij is een gigantische crowd, die samen een gigantische stem heeft. Die ze helemaal niet wil gebruiken. Ook de gigantische subcrowds willen de gigantische stem die ze samen hebben, niet gebruiken.

Ik heb de laatste dagen weer allerlei subcrowds voorbij zien komen, die door iemand als slachtoffer wordt gepositioneerd, in plaats van dat die subcrowds zichzelf als crowdkracht positioneren.

Ik heb voorbij zien komen:
Mensen in de bijstand. Kom op zeg. Die subcrowd is giga groot, is 400.000+ groot. Als ze allemaal 1 euro inleggen om te gaan crowd suen, dan hebben ze 400.000 euro om professionals te betalen. Nou, daar kan je een heel goed crowd suing proces voor regelen.

Ik heb voorbij zien komen:
Kunstenaars, arme kunstenaars. Kom op zeg. Ook die subcrowd is giga groot. Als ze allemaal 10 euro in leggen om te gaan crowd suen……etc……

Ik heb voorbij zien komen:
De arme belastingbetaler….. Kom op zeg… De grootste subcrowd van allemaal……..

Al die subcrowds die iemand zoeken die beter voor hen gaat zorgen….. het is het oude zelfbeeld.

We kosten helemaal niets, en we zijn helemaal niet afhankelijk van economische groei. Dat het nu allemaal heel anders ingericht is, alles precies tegenovergesteld is ingericht, is iets wat de maatschappij als geheel, en al haar subcrowds afzonderlijk, blijkbaar prima kan verdragen.

Verlies jezelf dus nooit in beelden over ‘de arme maatschappij’ of over ‘een arme subgroep’. Want dat zijn geen kloppende mensbeelden. Het zijn oude mensbeelden.

Nederlanders zijn psychisch luie mensen. Kijk alleen maar eens naar het feit dat we weten dat hypotheken en andere ‘leningen’ helemaal geen leningen zijn, maar geldcreatie. En toch blijft iedereen het een lening noemen. Daarmee blijf je het in het oude schema wikkelen, en zal er verder dus ook geen nieuw bewustzijn uit voort kunnen komen. Het oude schema in iedereen blijft het dus ook over ‘aflossingen’ hebben. Maar er wordt helemaal niets afgelost. Het geld is namelijk van niemand geleend. Wat er werkelijk gebeurt, is dat het geld weer oplost: het geld gaat weer uit roulatie. Het principe van geldcreatie en het zich dan weer laten oplossen, is dus al lang geïmplementeerd, maar alleen voor een beperkte groep mensen: voor mensen die het al goed hebben, een baan hebben: die mogen tonnen extra geld voor zichzelf aanmaken, en dat dan maandelijks beetje bij beetje weer laten oplossen. Het is dus een waanzinnig kleine stap om al dat geld dat voortdurend gecreëerd wordt, voortaan niet meer naar een selecte groep te laten gaan, met tonnen tegelijkertijd. Maar naar iedereen, als maandelijks bestaansgeld. En met die ene programmeerregel lost dan voortaan bij iedere transactie dit geld vanzelf weer beetje bij beetje op. (en als je nou niet weet wat ik bedoel met die ene programmeerregel, dan heb je mijn boek niet gelezen…. ja… ik blijf niet aan de gang…. doeieiieeiioei).

Maar er is een heel ander vraagstuk gepositioneerd door de maatschappij: de nutteloze vraag of geldschepping in de handen van de banken, of van de regering, of van de burgers moet zijn…………..

Een totaal nutteloze vraag in het licht van het onrecht dat gaande is en nu nog steeds doorgaat: tonnen geldcreatie voor een selecte groep, wat op allerlei lagen van het leven een dynamiek van uitstoting, wegduwing, realiseert.

Sinds 2006 had alle geldcreatie al lang verlegd kunnen worden van ‘hypotheken en zo’, naar maandelijks bestaansgeld. Maar de mensbeelden in iedereen zelf zijn niet in staat om dit verlangen zelf te ervaren en dus te benoemen en er dus naar te handelen.

Een maatschappij vol mensen die geen normale zelfbeleving hebben, zelfs niet kunnen verlangen naar iets heel normaals, omdat dat diep afgeleerd is, biedt geen enkel tegenwicht aan de gijzelingskracht van 150 totaal willekeurige mensen die baasje lopen te spelen vanuit een gezamenlijke staat van bewusteloosheid, die alleen maar hun aangeleerde groepsdynamieken steeds weer aan het herhalen zijn. Groepsdynamieken die gericht zijn op het onderhouden van alle oude schema’s.

Deze tekst is in feite geschiedschrijving. Niet omdat het allemaal al geschied is, maar omdat dit het werkelijke beeld van de Nederlander van nu is: de psyche van Nederlanders is niet in staat om de betekenis van geld heel dicht naar zichzelf toe te halen: ‘we kosten niets, ik kost niets’.

Geld kost niets. Betaalmiddel kost niets. Dus ik kost niets.
Ik ben niet waardeloos als ik niet betaald werk. Ik heb zonder meer een economische waarde voor de bestaanseconomie, ongeacht of ik werk of niet. Mijn bestaan zelf is die economische waarde. De mijne is ongeveer 1000 euro iedere maand: dat is de waarde van mijn bestaan, voor de bestaanseconomie. Mijn economische waarde kan gewoon in betaalmiddel omgezet worden: bestaansgeld, dat zichzelf bij iedere transactie, tijdens gebruik dus, vanzelf weer beetje bij beetje zal oplossen. Dit maakt zichtbaar dat we helemaal niet afhankelijk zijn van de groei van de economie: wij zijn zelf de bron van de economie die we wezenlijk nodig hebben: onze economische waarde is de bron van de bestaanseconomie.

Nu kan ik natuurlijk allerlei moeite gaan doen om de zelfbeleving uit de vorige alinea op allerlei mogelijke manieren over te dragen, zodat dat allemaal goed in iedereen geimpregeneerd raakt. Maar dat doe ik nu juist niet.

Laat iedereen er zelf maar verantwoordelijkheid voor nemen dat je in plaats van deze zelfreferenties, steeds weer de oude groteske beelden overal bijsleurt: ‘Ja maar duh economie, duh dit, duh dat’……. Die psychische luiheid, om steeds maar weer naar die oude megalomane beelden te vluchten, heeft een prijs. En Nederlanders zijn bereid die prijs te betalen.

Dit is een constatering. Het is dus geen verwijt waar een oproep in verscholen ligt, die zegt: ‘Verander daar nou toch eens wat aan, Nederlanders’. Nee, zoals gezegd: het gaat mij om de juiste mensbeelden. Dus zowel de oorspronkelijke ware beelden van het leven: ‘We kosten niets’. Als de juiste beelden van wat er in de mens van nu gaande is. En 1 van de dingen die in de mens van nu gaande zijn, is die psychische luiheid. Die inertie, ook al heb je nieuwe referenties mee gekregen.

Leningen zijn geen leningen. het is geldcreatie.
Er is dus geen sprake van aflossen maar van weer laten oplossen van het geld.

We zijn geen belastende factor voor een ander: we hebben zonder meer een waarde voor de bestaanseconomie, en die kan zonder meer in betaalmiddel omgezet worden.

Deze kloppende referenties halen alles dichtbij, naar onszelf toe. Het refereert allemaal precies naar het gebied waar we nooit aan mochten refereren, ooit. Het gebied dat altijd weg-verklaard moest worden via de oude verklaringsmodellen.

Kloppende referenties refereren aan onszelf.
Dit wordt in de Nederlandse psyche als een diep schisma ervaren. Want we mochten nu juist nooit aan onze intrinsieke eigen waarde refereren. We moesten van dat zelfbewustzijn afgesneden zijn, zodat we ons zouden uitleveren.

Het is allemaal een echo vanuit het verleden.

Ik benoem het niet om duidelijk te maken dat we onderdrukt worden door de regering. Die onderdrukking begint gewoon in iedereen zelf. Daar is het waar ik het aanwijs. En ik wijs het alleen maar aan, omdat ik doodmoe wordt van hoe het oude alles blijft aanwijzen.

Nu weer zie ik schreeuwers voorbij komen die roepen dat de economie definitief gaat instorten, en dat er dan chaos en plundering zal zijn, en dat je dus je geld in goud om moet zetten, etc…… Het blijft alle oude dynamieken steeds maar weer bevestigen.

De moeite nemen om dat ramptoerisme uit te schreeuwen komt precies uit die psychische luiheid voort. Een luiheid die misschien niet alleen in Nederlanders leeft, dat weet ik niet. Van Nederlanders weet ik het in ieder geval dat die psychische luiheid in hen leeft. De Nederlander is bereid om uren te kijken naar rekenkundige en economische verklaringen. Maar zaken op het gebied van zelfbewustzijn, daar haken Nederlanders onmiddellijk op af. Het is een te diep zwart gat in zichzelf. Ook bij mensen die zichzelf ‘spiritueel’ of ‘bewust’ noemen.

De veranderingen rondom geld gaan niet over geld zelf.

Het proces waar we met zijn allen inzitten, is een proces van zelfbewustzijn. Dat is het punt waarop alles wel of niet in beweging komt.

Beelden die gaan over ‘het recht hebben op’, zijn daarin nog steeds aangestuurd door het oude. Zoals er in de basisinkomensstroming gesproken wordt over ‘het recht op een menswaardig bestaan, het recht op een basisinkomen’. Dit refereert nog steeds aan iets buiten jezelf. En dat zie je dan ook terug in de gedachte dat je voor het basisinkomen een willekeurige andere, onzichtbare, mens moet kunnen belasten. ‘Recht hebben op’ appelleert aan een stroom die voortdurend van buiten naar je toe moet komen. Verdieping vanuit zelfbewustzijn laat nu juist zien dat het om het omgekeerde gaat: dat er geen stroom UIT jou meer genomen moet worden. Dat het bestaansgeld niet UIT jou genomen moet worden. Niet van je AFgenomen moet worden, jou niet ONTnomen moet worden. Dat jouw economische waarde niet ONTnomen moet worden, maar juist omgezet moet worden in haar betaalwaarde: in betaalmiddel. Wat al gebeurt… jawel… maar dat gaat naar een onzichtbare ander: die mag namelijk tonnen tegelijkertijd aanmaken, voor een huis: en daar zit dus ieders ontnomen bestaansgeld in.

De psychisch luie Nederlander kan absoluut niet omgaan met deze zelfreferenties. Die denkt: ‘Pfff… nou, ik ga wel gewoon weer naar een basisinkomen ontmoeting, en zie wel wat daar uit voort komt’….. en raakt het zelfbewustzijn verder helemaal niet aan, haalt de dingen niet naar zichzelf toe.

Wat allemaal prima is: ik ben de wereld niet aan het redden, ik ben geen evangelist, en ik ben niet aan het doen alsof mensen zielig zijn omdat ze psychisch lui zijn.

Het gaat mij om de juiste verbeelding van het tijdsbeeld. De juiste verbeelding van het schisma dat gaande is in de mens. Geld is niet dat schisma. Het is het zelfrefereren waar het schisma op zit. Een in- en in- diep geworteld schisma.

Advertenties