De werking van een singulariteit

Een singulariteit is een puntig iets, een puntig bewustzijnselement waar je verder niets bijzonders over kunt zeggen, maar waarvan je wel ziet dat ze een mega verklarende kracht heeft.

Als je de singulariteit uitschakelt, dan gebeuren er totaal andere dingen dan wanneer je haar inschakelt. Zo leer je dus haar werking kennen. Niet door maar ‘een beetje er naar te gaan zitten kijken en je een mening te vormen over wat je van die singulariteit zelf vindt’, nee, je leert haar kennen door haar verschillende werkingen: door haar in een verschillende staat te brengen en dan te zien wat er gebeurt.

Als de singulariteit zelf helemaal niet gekend wordt, dan moet je haar eerst weer herkenbaar, aanwijsbaar, refereerbaar maken. Zodat je haar in- en uit- kunt schakelen.

Iets wat altijd in uitgestoten staat is geweest, werkt precies zo, als een singulariteit.

Allereerst wordt het bestaan van die ene singulariteit dan niet meer gekend, zo diep uitgestoten was het. Totdat iemand haar weer herkent, en aanwijsbaar maakt, en vanaf dan dus iedereen kan waarnemen wat er gebeurt als je die singulariteit Aan en Uit zet.

Als ze al die tijd uitgestoten was, dan staat ze op dat moment dus uit. Dus de huidige staat van de wereld, is het gevolg van haar status ‘Uit staan’. Je kunt vanaf dat moment zelf waarnemen wat er gebeurt als je haar weer Aan zet.

Dat is wat beschikbaar is gekomen, rondom de singulariteit: onze vrije levenstoegang.

Die werd niet meer gekend, iedereen dacht dat die er ‘niet zomaar kon zijn’.

Omdat we haar aanwijsbaar hebben gemaakt, en daarmee Aan en Uit zetbaar hebben gemaakt (operationeel gemaakt in het Aan en Uit zetten van ons niets kostend bestaansgeld), kan iedereen dus helemaal zelf zien wat er gebeurt als je onze vrije levenstoegang Uit zet (waar dus alle problemen in de huidige staat van de wereld het gevolg van zijn), en wat er gebeurt als je haar weer Aan zet. Zelfs al gebeurt dat niet werkelijk, dan kan toch iedereen in hun bewustzijn al zien, wat er dan vanzelf zal gebeuren: de uitkeringsinstanties lossen dan op, de daarbij horende belastingen, etc.

Maar het zien wat het effect is als ze zelf Uit staat en Aan staat, dat is nog iets anders, dan het zien wat er gebeurt als iemand haar aanzet.

Wat krijgt iemand te verduren, als die die singulariteit wil aanzetten? Die persoon krijgt alle uitstotingspatronen te verduren, in iedere laag van het leven, waarmee er altijd voor gezorgd is dat die singulariteit Uit zou blijven staan. Degenen die er een belang bij voelen dat ze NIET aangezet wordt, beginnen zich dan letterlijk helemaal leeg te kotsen, over degene die de singulariteit weer wil inschakelen: het oude innerlijke raamwerk komt dan naar buiten, en dat verkoopt zichzelf als iets prachtigs, dat zo intelligent is dat die weet dat die schakelaar ECHT niet ingeschakeld kan worden….. .

Dat proces is niet mis geweest. En ik wil per se niet dat dat zieke proces ook de volgende generatie wordt aangedaan. Als we het aan hen overlaten om ‘te moeten proberen om die schakelaar aan te zetten’, dan krijgen zij al die shit ook weer te verduren. Daarom moet je mijn werk lezen, zodat je weet dat je dat hen niet aan moet doen.

Advertenties