Ik ben los van alles, maar ik blijf mijn uitgestoten staat onderkennen

Je zou bij het zien van de lange lijst met artikelen hier, de vergissing kunnen maken, te denken dat ik hard, hard aan het werk ben: hopend de wereld iets duidelijk te maken etc.

Nee hoor, ik ben al lang overal los van. Ik ben niet aan het proberen de wereld te redden. Ik laat de wereld zien wat ze uitstoot, de uitstoting waar alle problemen uit voort blijven komen. En iedere dag opnieuw wordt dat bewaarheid. Dat doet de wereld zelf, daar hoef ik niets meer voor te doen. Wat er wel degelijk voor gedaan moest worden, is het zichtbaar maken wat iedereen uitstoot. Maar dat hebben we al lang gedaan. Waarmee het iedere dag opnieuw bewaarheid wordt, dat de wereld dat inderdaad precies uitstoot. Iedere dag opnieuw. Het is dus een zelfvertoon geworden, waar ik niets meer aan hoef te doen.

Ik hoef me dus echt alleen nog maar op mijzelf te richten. Wat ik dus ook doe. En ik richt me op mijn zelfbescherming.

Ik weet dat de mensen die normaal willen samenleven op aarde, en ook zien hoe dat moet, niet de positie in moeten nemen van degenen die de rest van de wereld moeten redden, of die moet zien te overtuigen. Nee, we zijn zelf degene die bescherming nodig hebben tegen de rest van de wereld. Dat is echt een wezenlijk andere positionering. En zo positioneer ik me ook. Op deze manier bijvoorbeeld.

En verder komt mijn schrijven ook puur voort uit mijzelf, uit het feit dat ik besta op aarde. Ik kom namelijk niet vanuit het oude referentiekader, ik kom vanuit het nieuwe (normale) referentiekader. Dat is een gegeven. Ik besta, ik ben schrijver, en dus zie je hier alles vanuit het normale referentiekader verschijnen, waarin ook geschiedschrijving over de agressie van het oude referentiekader zit, vanzelf. Dat doe ik niet voor de arme, arme wereld. Nee hoor, er is geen ‘om’. Ik ben er, en dus schrijf ik vanuit mijn referentiekader. Dat is alles.

En ik wacht gewoon totdat er meer mensen zijn die begrijpen dat je voor zelfbescherming moet gaan, voor jezelf moet gaan staan. Onderkennen dat wij degenen zijn die uitgestoten worden.

Ik denk overigens niet dat ik dat ga meemaken, dat meer mensen de kracht van zelfbescherming kiezen. Maar ook dat is niet mijn schrijfdoel, alsof ik hoop met het schrijven van mijn artikelen ‘mensen wel zo ver te krijgen’. Nee hoor, alles wat daarover te melden is, is al gemeld.

Ik ben dus niet hard aan het werk. Ik ben alleen maar aan het wachten. En ondertussen leef ik wie ik ben: als schrijfster schrijf ik vanuit mijn normale referentiekader. ‘De wereld’ die alles blijft uitstoten zal me een worst wezen. Ik ben alleen geïnteresseerd in mensen zoals ik: mensen die onderkennen dat degenen die een normaal samenleven willen leven, de diepst uitgestoten mensen zijn. Die dus voor zichzelf op moeten komen, midden in the reality of the now. Wij zijn het diepst uitgestoten element op aarde. Omdat vanuit ons vrede voort zal komen. Niet als de redders, nee, als degenen die begrijpen dat ze voor hun zelfbescherming moeten gaan, zodat vanuit daar meer en meer mensen zichzelf zullen kunnen gaan herkennen.

Ik ben dus allang los van alles. Los van ‘de wereld’ die mijn Wezen in zichzelf blijft uitstoten. Ik ben die mij hatende en mij negerende wereld niet aan het proberen te redden. Maar nog altijd vanuit mijzelf ben ik verbonden met mijn eigen diep uitgestoten staat. Juist dat. Capice? Ik ga haar niet ontkennen. Integendeel. Want mijn uitgestoten staat is nog altijd niet opgelost. De uitstoting van mijn Wezen is nog steeds niet opgelost. Het ziet er naar uit dat ik het ook niet ga meemaken.

De schittering van mijn Uitgestoten Staat blijft. Ze komt niet verder.

 

Advertenties