Kunnen omgaan met urgentie

Kunnen omgaan met urgentie.

De eerste steentjes in ons zelfbewustzijn zijn omgevallen:
– We kosten niets
– De economie hoeft niet tot bloedens toe te groeien

Dit is heel concreet aangetoond in het boek ‘Als de regering ineens oplost’: http://alsderegeringineensoplost.nl

Ik ga er in mijn verdere schrijven vanuit dat je het boek gelezen hebt. Het boek brengt je het nieuwe gebied in en laat alle vragen vanuit het oude gebied oplossen: die oude vragen hebben geen functie meer.

Als je het boek ‘Als de regering ineens oplost’ niet gelezen hebt, dan mis je het nieuwe fundament in jouw waarneming en dan zal je alles wat ik nu nog schrijf, volkomen verkeerd lezen: je zal dan denken dat wat ik schrijf, er is, om jou iets uit te leggen. Nee, ik ben je niet iets aan het uitleggen. Dat wat er uit te leggen valt, dat staat al in het boek ‘Als de regering ineens oplost’. En dat breng ik nu naar het vlak van zelfbewustzijn:

– We kosten niets
– De economie hoeft niet tot bloedens toe te groeien

Ik ben namelijk alleen maar geïnteresseerd in de ontwikkeling van ons zelfbewustzijn. Vanuit daar zullen mensen anders gaan waarnemen, begrijpen, kiezen, handelen, zich verhouden tot, etc..

Ons normale zelfbewustzijn is terug:
– We kosten niets
– De economie hoeft niet tot bloedens toe te groeien

Twee nogal belangrijke kernsteentjes. Nou ja, steentjes, zeg maar gerust twee complete muren die omgevallen zijn. De Berlijnse muren in ons zelfbewustzijn die omgevallen zijn en een ooit diep verloren wereld zichtbaar maken in onszelf.

Ik schrijf nu verder over de vervolgsteentjes die daardoor vanzelf ook om gaan vallen. Zoals bijvoorbeeld het besef dat we niets kosten, dat zichzelf vanzelf verlengt naar het feit en besef dat we nog nooit wat gekost hebben (de betekenis van ons verleden is dus ook ineens veranderd), en we ook echt nooit wat zullen kosten (onze waarneming van de toekomst is dus ook ineens veranderd).

Voordat je mijn vervolgschrijven gaat lezen, zal je in jouzelf moeten toetsen of je in staat bent om om te gaan met urgentie.

Hoe je er dan uiteindelijk mee omgaat, dat maakt me niet uit. Of het nou ‘negeren’ is, of ‘in actie komen’, of ‘zelf ook gaan onderzoeken en een jaar lang bezig zijn met het schrijven van een boek’, of jezelf aansluiten bij OnsGeld of bij de basisinkomensstroming, of ….. nou…. wat ook maar……… Het is in het bewustwordingsproces dat gaat ontstaan door de omvallende steentjes belangrijk dat je beseft dat er een urgentie vanuit de diepte van een lang verloren wereld in onszelf, steeds verder naar de oppervlakte van jouw zelfbewustzijn zal komen opborrelen, en dat je iedere vorm van urgentie die je erdoor kunt gaan voelen jouzelf helemaal zal moeten toe eigenen. Toe eigenen betekent dus dat jijzelf een bewuste keuze te maken hebt.

‘Er van weg rennen’ mag dus ook. Als dat vanuit een bewuste keuze is, vanuit het gevoel dat het ‘te groots’ voor je is, dan is dat ook nog altijd een vorm van het jezelf bewust toe eigenen van het gevoel van urgentie: jij hebt dan jouw bewuste keuze gemaakt gemaakt die op dit moment bij jou past.

Het is overigens helemaal niet ‘te groots’, maar het oude in jouzelf zal doen alsof dat wel zo is; die is daar namelijk precies op ingericht, op het doen alsof de meest simpele dingen ‘te groots’ zijn. Dus zolang het oude in jouzelf de overhand nog heeft, zal je je in een moeras voelen verdwijnen als je je gaat verdiepen.

Ik zal dus steeds weer laten zien hoe klein het is, want het is nutteloos om in een moeras de verdwijnen.

Door zowel de buitenwereld als onze binnenwereld stil te zetten op een aantal punten, krijg je de ruimte om alle oude steentjes uit het oude bewustzijn, een voor een om te laten vallen. Dit hoeft dus tot niets anders te leiden, dan het omvallen zelf. Het is niet zo dat bij ieder steentje dat gaat omvallen, jij jouzelf weer opnieuw moet afvragen: ‘En wat moet ik hier dan nu weer mee?’. De acties die van jou gevraagd worden (door iets in jouzelf), zijn namelijk bij voorbaat al bekend, door die punten die ik aan het begin al voor jou ga stil zetten in de buitenwereld en de binnenwereld.

Een bewustwordingsproces dat al is gegaan en overgedragen wordt, vraagt dat je geen hap-slik-weg consumentenhouding aanneemt. Noch vraagt het dat je aan oeverloze analytische soul-searching gaat doen. Het gaat er om dat je constateringen die je eerder nog niet zag, maar nu beetje bij beetje wel, een plek weet te geven.

Het proces vraagt bewuste moeite om innerlijk te gaan schakelen naar de werking van een nieuw paradigma. En het is van belang om te weten dat het niet ‘nieuw’ is in de zin dat ze nu pas ‘gemaakt’ is, nu pas ‘bestaat’. Nee, het paradigma waar het over gaat ligt al eeuwen lang in onszelf diep verborgen, als een verzonken stad die nooit meer naar de oppervlakte mocht komen. We kennen haar juist dus al heel erg goed in onszelf: als precies datgene waar we allemaal van af moesten blijven……. Het is dus niet ‘een leuke vernieuwing’ het is iets waarvoor juist ons oude innerlijke raamwerk als puur verweer bestaat.

Ons oude innerlijke raamwerk is puur het verweer op ons niets kostend bestaan. Iedere vraag die er in jou opkomt vanuit je oude innerlijke kader, is dus puur het verweer zelf. Het aangeleerde verweer op ons niets kostend bestaan; in onszelf opgeslagen verweer. De galmende echo in onszelf die zegt ‘dat we niet zomaar mogen bestaan’. Afzender mannen. De galmende echo die zegt dat je akkoord moet vragen aan mensen die zeggen dat we niet zomaar kunnen bestaan…… vraag akkoord aan getallen goochelende economen, politici, bankiers… vraag hen akkoord….. want zij zijn god.

Akkoord vragen voor iets wat niets kost; wijzelf……..
Aan wie moeten we dat akkoord vragen?
Dat weet je wel: het oude in jouzelf zegt precies aan wie jij akkoord zou moeten vragen…… En alle media zeggen ook precies aan wie jij akkoord zou moeten vragen: de media positioneren die mensen ook als de heilige gralen van het leven: bieden ook steeds het podium aan getallen goochelaars. Alsof het leven eerst uitgerekend moet worden…..

Dit soort beelden als in de vorige twee alinea’s wil ik voor het voetlicht brengen. Want dat zijn de ware beelden van hetgeen er gaande is.

Besef dat er niets is wat ik bij jou probeer te bereiken. De waarheid van het leven zelf is het nieuwe bereik al:
– We kosten niets
– We zijn helemaal niet afhankelijk van de groei van de economie

De beelden die bij ons normale zelfbewustzijn horen komen daarmee naar de oppervlakte drijven. Ik geef graag expressie aan die beelden. Dat is wat ik doe: de levensbeelden die verloren zijn gegaan, samen met een diep in onszelf verloren wereld, terug naar de oppervlakte van het leven brengen, ze hun plek teruggeven, ze in expressie brengen.

En je ervaart er zelf urgentie bij om er iets mee te doen of niet. Het gaat daarin dus helemaal niet over de oude beelden van onrecht. Het gaat over een heel ander onrecht. Dat zichtbaar gemaakt is door onze niets kostendheid.

Advertenties