Niet mee ontwikkeld, maar wel teleurgesteld in mij

Al sinds 2006 laat ik de teruggevonden waarheid van het leven, overal doorheen gaan. De transmuterende kracht die onze niets kostendheid is (operationeel gemaakt via ons niets kostend bestaansgeld), hebben we door ‘het systeem’ heen laten gaan, door ‘de economie’, door ‘het samenleven’, door ‘de mens’, door ‘het collectief bewustzijn’, door onszelf. En daar is van alles uit ontstaan.

Dit hebben we transparant gedaan, wat betekent dat iedereen zich van begin af aan mee had kunnen ontwikkelen.

Dat heeft iedereen geweigerd, of wilde het ontwikkelen van het eigen bewustzijn niet vertalen naar het zelf dan ook daadwerkelijk anders handelen, waarmee verdere bewustzijnsontwikkeling dan ook echt stopt, omdat het wel aan de oppervlakte van het leven geleefd moet worden.

Iedereen vond dat het allemaal niet op zichzelf sloeg, dat je zelf geen ontwikkelingspad hoeft te gaan.

Vervolgens laat iedereen wel zien hoe teleurgesteld ze in me zijn. Teleurgesteld dat ik nu nog altijd geen verandering voor hen gerealiseerd heb, en teleurgesteld dat ik zelf wel verder ben gegaan, en noem maar op.

Ze doen alsof ik te ver vooruit loop, maar ik ben juist degene die stil is blijven staan.

Als je in je achteruitkijkspiegel kijkt, dan zie je dat ik sinds 2006 stil ben blijven staan op precies dezelfde plek als waar ik toen ben gaan staan: ons niets kostend bestaan is sindsdien mijn definitieve kernreferentiepunt.

Terwijl de rest van de wereld ondertussen echt ieder gelul dat maar voorbij kwam, in hun bakkes heeft laten stoppen. Dan weer dat, dan weer dit. Een heen en weer rennen van jewelste, wat allemaal geleid heeft tot precies hetzelfde als altijd al: het oude dat is blijven expanderen. Allemaal iedere dag opnieuw, verder en verder wegrennend van die ene plek die sinds 2006 al doodstil staat. En voorgoed stil staat.

De teleurstelling bij iedereen is groter en groter geworden, want iedereen meent het recht te hebben op een slaaf buiten jezelf, die een mooier samenleven moet realiseren, dat je zelf weigert te leven, weigert te positioneren, weigert te ontwikkelen in jezelf, weigert bescherming te bieden, weigert een kans te geven, weigert te voorzien van investeringen, weigert.

En dan teleurgesteld zijn in mij.

WOehahahahahahhahahaha, ik kom niet meer mij.

Als de voortdurende gevolgen voor kinderen In Ons Midden niet zo schrijnend zouden zijn, dan zou ik die lach ook nog opnemen, en haar hier laten galmen.

Advertenties