Onze comfortzone

Als we een bepaald gebied nog niet kennen, dan gaan we vragen stellen die we gewend zijn. Maar die vragen hebben geen zin, want die komen allemaal uit het gebied waar je altijd al hebt gezeten. Je moet je moeite doen om je het nieuwe waarnemen eigen te maken.

Om toch in onze comfortzone te blijven, gaan mensen dat dan toch doen: iedere vraag die direct als een Pavlov reactie in je opkomt, naar buiten gooien, om het daarover te hebben.

Zo gaat het ook met allerlei initiatieven en met het verzinnen van allerlei systeemaanpassingen. Dat wordt zo’n beetje een hobby voor iedereen, en daarmee stap je nog steeds het nieuwe gebied niet in.

Ook alsmaar blijven vertellen wat het basisinkomen nou precies is, is ook zo’n comfortzone.

We hebben het over de eeuwenlange onderdrukking die zichtbaar is gemaakt, aanwijsbaar, refereerbaar, tastbaar, begrijpbaar. Door 1 simpel ding zichtbaar gemaakt: ons niets kostend bestaan, zichtbaar gemaakt via bestaansgeld. Ze werkt als een blikopener van ons bewustzijn.

Mensen die slechts in hun comfortzone willen blijven, zijn hierin geen gesprekspartners.

Die comfortzone ligt diepgeworteld. Daarin ligt ook het duo irrationeel vertrouwen – irrationeel wantrouwen. Het irrationele vertrouwen in vermeende autoriteiten is niet alleen te overkomen, het irrationele wantrouwen in alles wat niet die vermeende autoriteiten zijn, dient ook te overkomen zijn.

Je ziet dat het geen zin heeft om van issue naar issue jezelf een beetje te ontwikkelen. Het gaat om een sprong. En die sprong zit in het zien dat mensen geofferd worden aan alle dynamieken die zichzelf niet begrijpen.

Het onrecht dat mensen wordt aangedaan zal nooit veranderen als we niet uit onze comfortzone stappen, als we al het vertrouwde blijven herhalen en herhalen en herhalen.

Wat je in mijn werk ontmoet, ligt in een heel ander gebied dan dat we gewend zijn, en de vermeende autoriteitsgebieden blijken er niet toe te doen. Je moet dus je comfortzone uitstappen. Niet om een beter systeem voor elkaar te krijgen, maar om op te komen voor degenen die voor onze neus geofferd worden aan een maatschappij die haar eigen dynamieken niet begrijpt, en aan 150 totaal willekeurige mensen in ons midden de opdracht geeft om die offering uit te voeren.

Als de bescherming van het individu er is, dan zal daarna het systeem vanzelf in elkaar storten, als in: oplossen. Want het systeem kan niet tegen het beschermde individu. Het beschermde individu zet een totaal andere dynamiek in gang.

Er is geen groter verzet, dan het individu onvoorwaardelijke bescherming te bieden.

Advertenties