Samenleef emancipatie

Ik ga hier geen verhandeling over emancipatie geven. Ik zet hier slechts een aantal betekenisgevingen op een rij. Zodat je herkent in welk gebied de betekenis van emancipatie ligt.

In 1963 hield Martin Luther King zijn toespraak, genaamd: ‘I have a dream’. En Joke Smit schreef in 1967 het artikel: ‘Het onbehagen bij de vrouw’. Beiden raakten een strak gespannen snaar binnen de maatschappij; zwarte mensen en vrouwen wilden niet langer de dupe zijn van de manier waarop alles toen was ingericht. Ze hadden het disruptieve zelfbewustzijn dat alles precies zo was ingericht, dat zij de dupe waren. Dit zelfbewustzijn was gegroeid en gegroeid. En het besef was doorgedrongen dat alle verklaringen die altijd gehanteerd waren niet werkelijke verklaringen waren, maar rationaliseringen om het ziekelijke gedrag van uitstoters te legitimeren.

De termen die bij emancipatieprocessen horen, zijn: bevrijding, ontknechting, bescherming, bewustmaking, non acceptatie, zelfbewustzijn, zelfreferentie, geïnstitutionaliseerde en daardoor geïnternaliseerde uitstoting. En weerstand. Gigantische bergen vol met weerstand. En systematische bescherming van de misbruikers. Die om moet slaan naar bescherming van de misbruikten.

Er zit dus niet een superpower achter uitstotingsprocessen. Nee, het jezelf beroepen op totaal banale argumenten, die je altijd aangedragen zijn als zogenaamd heel belangrijke argumenten waarmee je het misbruik kunt vergoelijken. De gebruikte argumenten zijn slechts een collectieve fantasie. Een fantasie die helaas wel veel impact heeft.

Wat ook bij bevrijdingsprocessen hoort, is: ‘De begunstigde van de huidige inrichting, die zichzelf publiekelijk onsterfelijk belachelijk maakt’, juist door de oude argumenten die hij steeds weer blijft gebruiken, en zo dus voortdurend aan zichzelf refereert als iemand die totaal niet in staat is om zelf na te denken, alleen maar verklaringen blijft herhalen die hem altijd aangereikt zijn. Er wordt dan zichtbaar dat we niet door 1 of andere intelligentie misbruikt wordt, maar juist door 1 of andere totale domheid. Gevaarlijke domheid.

De instrumenten van onderdrukking worden zichtbaar.

Het verschuilen achter zogenaamde objectiviteit en ratio, wat doorgeprikt wordt, lukt enig moment niet meer.

Enig moment zijn we geen toeschouwer meer van een onderdrukte herinnering, maar van een weer volledig naar de oppervlakte terug gekomen herinnering; we zijn vanaf dan toeschouwer van de onderdrukker, de uitstoter, het uitstoten van precies datgene wat weer naar boven is gekomen. En de bedoeling is dat de verandering niet plaats vindt, dat je gevangen wordt in jouw eigen leed. Bewustzijn wordt zo leed: niet kunnen handelen naar al dit bewustzijn.

De oude kaders die altijd deden alsof ze verklaarders zijn, blijken de weg-verklaarders te zijn. Juist dat wat we willen, wordt via de oude kaders steeds weg-verklaard. Het oude referentiekader IS het weg-verklaren, is het uitstotingskader.

De uitstoting die ook tegen de volgende generaties wordt gevoerd, geïnstitutionaliseerd.

Het besef begint dan te komen dat er nooit iets zal veranderen als je jezelf niet als een niet meer te negeren crowd opstelt. Vooral het besef dat volgende generaties anders ook voorgoed de dupe blijven.

Emancipatie is niet alleen bevrijding (het leven kunnen leven dat je wilt leven) maar ook ontknechting (niet meer leven wat je niet wilt leven). Dat is een wezenlijk onderscheid.

Maar een rijkdom aan verdriet lijkt er niet te zijn, dus Nederland emancipeert niet. Ze blijft steken in de fase van informeren, kennis delen, bewust maken, en eerste pogingen bij de regering. Maar uit dit alles moet nog het zelfbewustzijn gaan ontstaan dat we als een niet meer te negeren crowd moeten gaan handelen.

Dus, de vraag is:

Nederland, hoe wil je zijn?

Advertenties