Vergeet de eenvoud aan de nieuwe oppervlakte van het leven nooit meer

Blijf onthouden dat de verandering op aarde maar 1 programmeerregel vergt.

Alles wat je in mijn artikelen leest, is dus niet om ‘op zoek te gaan naar het antwoord’. Nee, het antwoord ken je al. Dat is 1 programmeerregel. Ik zal je dat hieronder nogmaals uitleggen.

Alles wat je in mijn artikelen leest, is dus niet om ‘op zoek te gaan naar het antwoord’. Noch om ‘op zoek te gaan wat jij nu kunt doen met dat antwoord’. Dat is gewoon aan jouzelf. Ik heb mogelijkheden laten zien, maar je hebt al lang in de gaten dat het toch echt aan jezelf is, wat je gaat doen, en met wie je dat gaat doen.

Ik heb al eerder geschreven dat mijn artikelen niet zijn ‘om’ daarmee iets te bereiken. Ze komen simpel vanuit het nieuwe bereik van het leven, vanuit het nieuwe referentiekader. Dat is er al. Dat wacht dus niet eerst nog iets op. We hebben haar zelf terug laten komen.

Dat de transitie niet plaatsvindt, dat is van iedereen zelf. Dat gijzelt mij niet in mijn normale waarnemen, het waarnemen vanuit de waarheid van het leven: dat we niets kosten, nog nooit iets gekost hebben, en nooit wat zullen kosten.

Je ziet dus dat ‘de waarheid die we zochten’, geen eindstation is, waar we moesten belanden. Ze is de (ooit verloren) bron in ons waarnemen, vanuit waar alles er totaal anders uit komt te zien. Je kunt dus echt niet meer ‘op zoek’ zijn naar de waarheid. Je moet haar toepassen. Je moet haar zelf toepassen. Doe ik ook. En dat is wat je in mijn artikelen vindt.

Dat er in mijn artikelen soms dingen staan die sommige mensen ‘te heftig’ vinden, of ‘te complex’, of ‘niet in jouw gebied van interesse liggen’, doet niets af aan het feit dat het Antwoord en het nieuwe referentiekader al lang beschikbaar zijn aan de nieuwe oppervlakte van het leven. Dus ongeacht welke verdieping je ook maar in mijn werk vindt (of in andermans werk binnen de nieuwe social fabric), dat doet niets meer af aan de waarheid dat het Antwoord aan de veranderde oppervlakte van het leven al lang gevonden is. En onderbouwd.

Die ene programmeerregel, is hier terug te vinden. En in mijn boek ‘Als de regering ineens oplost‘.

En dat dat het Antwoord is, is alleen waar voor mensen die zochten naar de manier waarop we iedereen direct weer aangesloten krijgen, in plaats van een paar miljoen mensen uit te stoten.

Als je naar iets anders op zoek was (‘bla bla rente, bral bral spiritueel, bloep blap hypotheek, bliep bliep ufo’s en aliens (om maar te ontkennen dat de waarheid al In Ons Midden is, dat die heeeeeeel ver weg bij aliens gezocht moet worden)), dan zal je het Antwoord van geen enkele waarde vinden. Prima. Ik ben geen zieltjes aan het verzamelen. Ik ben er al, ik heb daar niet eerst andere zieltjes voor nodig, noch iemands akkoord.

Ik kom vanuit mijn eigen schoonheid, dat is alles. En ik ervaar geen enkele onzekerheid over mijn eigen schoonheid. Ik leef haar toch wel. Dat is dus inclusief het onderkennen hoe de wereld zich tot deze schoonheid verhoudt. En dat is niet best. Hoef ik niets aan te veranderen, ik ben niet verantwoordelijk voor de staat van een ander. Verandering zal nooit plaats vinden zonder emotioneel volwassenschap. Alleen dit volwassenschap zal zichzelf durven herkennen in mijn schoonheid.

Mijn schoonheid is dat ik vanuit souplesse wil samenleven, elkaar vanuit vrije levenskracht wil ontmoeten hier op aarde. En daar hoort het wegduwen van miljoenen mensen In Ons Midden niet bij, hoort het ontkennen van de waarde van ieders levensvrijheid niet bij. En dus is vanuit daar het Antwoord gevonden.

Ik refereer dus voortdurend vanuit mijn eigen schoonheid. Ik hoef niet te refereren vanuit de belachelijke afscheiding die anderen willen blijven hanteren. Ik hoef dus ook geen ‘antwoorden’ te geven, te vinden, die bij die afscheiding horen. Zoals ‘bla bla rente, bloep bloep ufo, bla bla economisch model, en ga zo maar door’. Zie je daarin gerefereerd worden aan de (economische) waarde van de mens? Aan de niets kostendheid van de mens? Aan de niets kostendheid van de souplesse van het samenleven? Nee. Nou, in dat gebied zit ik dus niet.

Ik refereer juist vanuit de onbetwistbare waarde van de levensvrijheid van de mens. Dat boort door alle drekverhalen heen die (bepaalde) mannen altijd over ons heen geknald hebben. Ik ben niet die mannen. Ik ben mijn eigen schoonheid. Hoef ik niets voor te doen. Ik ben haar gewoon. En ik hoef er ook niets mee te bereiken (voor een ander die niet in co creatie met mij gaat, niet in wezenlijke verbinding met mij gaat). Ik leef mijn eigen schoonheid. Ik breng mijn eigen schoonheid in expressie, mijn eigen Wezen. Dat kent een totaal ander referentiekader dan dat het zogenaamd ‘mannelijke’ altijd op het leven neergeknald heeft. Nogmaals: ik ben niet zo lelijk als dat domme oude kader. Ik ervaar de schoonheid van samenleven in mijzelf, en omdat er totaal geen referentiekader was vanuit die schoonheid, heeft het nogal wat gekost om haar referenties terug op aarde te krijgen, samen met anderen die hun eigen schoonheid erin herkend hebben.

En ze is terug.

Doe ermee wat je wil. Laat haar zelf ook verder expanderen in handelen, in professie, in bewustzijn. Dat is de nieuwe social fabric.

Goed, nu nog even terug naar die ene programmeerregel: als je daar niet voor wilt gaan staan, dan moet je maar aan zelfonderzoek doen, waarom dat zo is. Ik ben mijn artikelen niet aan het schrijven voor iedereen die hun mond erover stijf dicht blijft houden, in de hoop dat mijn artikelen je dan aanzetten tot wel je mond open doen. Nee, wat er in de buitenwereld geweigerd wordt, weerhoudt mij niet om op bewustzijnsvlak verder te gaan.

Ik zet bewustzijn altijd om in handelen. Altijd. Zelfs al kan ik er zelf niet werkelijk naar handelen (als ik dood ben kan ik niet meer handelen bijvoorbeeld). Dan nog zet ik het om in het zichtbaar maken van handelingsrepertoire. Want dat is de ware verandering waar bewustwording toe dient te leiden: dat je zelf anders gaat handelen.

Nou, ik zou hierover nog veeeeeel meer uit kunnen weiden. Gewoon, omdat ik dat leuk vind. Ik hoef geen resultaten bij je te bereiken: ik ben het nieuwe bereik van het leven zelf gewoon aan het vergroten. Terwijl de hele wereld ondertussen in haar vernauwde oude handelen blijft zitten, zich voor geen mm ontwikkeld heeft al die jaren.

Dat de wereld is zoals ze is, is niet van mij. Midden in die wereld, ben ik aanwezig. En blijf het nieuwe referentiekader toepassen, zodat zij vanuit mij blijft expanderen. Ik laat het oude referentiekader niet verder expanderen. Dat de rest van de wereld dat wel doet, is niet van mij.

Goed… weer even terug naar die ene programmeerregel.

Oh nee, eerst wil ik nog even kwijt dat ik de wereld vrede geschonken heb.

Dat heb ik in 2006 gedaan.

Daar kan je natuurlijk lekker vet op los gaan ontladen, want hoe durf ik zoiets te zeggen: ‘Ik heb de wereld vrede geschonken’.

Nou, omdat ik dat gedaan heb.

Ik laat de wereld al sinds 2006 zien hoe we zonder meer vanuit souplesse kunnen samenleven. Dat dat niets kost. Ook geen project. Ik heb de wereld dus zicht op vrede geschonken. Ik heb haar laten zien waar ze verborgen ligt: in onszelf en in de buitenwereld.

En daardoor heeft de wereld zichzelf terug gezien: hoeveel moeite ze heeft met deze vrede. Hoe iedereen zelf zoooooveeeel moeite heeft met deze vrede. Maar allemaal zogenaamd voor vrede is…..

Ja, het is een hard gelach, bewustzijn….

Ok, nu dus gauw over naar die ene programmeerregel. Ik moet je nu toch echt gaan uitleggen wat haar ankerende betekenis nou precies is. Want voor je het weet begin ik weer over iets anders, ga ik weer ergens verdieping over zitten geven, en dan raak jij de weg weer kwijt, omdat je nu nog steeds niet echt begrijpt hoe dat nou met die ene programmeerregel zit. Dan ga ik het bijvoorbeeld weer over allerlei bewustzijnskrachten hebben, wat jou mogelijk geen reet interesseert, maar dat zal mij dan weer geen reet interesseren dat jou dat geen reet interesseert, maar moet ik wel helder maken dat die verdieping helemaal los staat van het Antwoord dat er al lang is. Die ene programmeerregel.

Maar…. waarom begin ik nou toch steeds over die ene programmeerregel?

Mocht je niet begrijpen wat ik hierboven in deze tekst ‘aan het doen ben’, dan zal ik je dat even uitleggen.

Kijk even naar deze verbeelding.

Je zou de vergissing kunnen maken, te denken, dat we de bovenste ‘lijn’ moeten zien te veranderen naar de onderste lijn.

Maar dat is niet zo.

Als je weet dat de onderste lijn bestaat, dan ben je toch zeker achterlijk om aan mensen die in die bovenste ‘lijn’ zijn blijven hangen, de weg te gaan vragen?

Als je denkt dat je de bovenste ‘lijn’ moet zien te veranderen, dan zeg je dat die lijn jouw norm moet zijn, jouw uitgangspunt, jouw referentiepunt. En daar dan met veel moeite de onderste lijn van moet zien te maken.

Maar die onderste lijn is je referentiepunt. Wat zichtbaar maakt, hoe waanzinnig belachelijk iedereen is die zegt dat we in die bovenste lijn moeten blijven zitten.

Dus, zomaar even een plaatje laten zien, vertelt niet genoeg. Zomaar de ooit verloren essenties laten zien, dat is niet genoeg. Zomaar het ooit verloren referentiekader laten zien, dat is niet genoeg.

Het mooie laten zien dat we zochten, is niet genoeg. Had wel gekund natuurlijk, als iedereen eigenlijk al ‘bijna zover was, alleen nog maar even zicht op dat mooie moest zien te krijgen’. Maar het heeft zich getoond dat dat niet zo is. Iedereen blijft zichzelf vastdraaien in hun oude onbewuste innerlijke verdwalingen, en kapselen daar het mooie dan steeds weer in. Je moet dus ook zicht krijgen op die lelijke, inkapselende verdwaalpatronen die mensen me zijn blijven laten zien. Je moet weten wat je moet laten liggen in jouzelf, zodat de schoonheid zich er doorheen kan gaan leven. Als je dat wilt.

Dat is de inter-paradoxale periode. En die blijft, zolang je het oude als jouw referentiepunt blijft hanteren. Dat gebeurt ook als je alle huidige problemen alsmaar als jouw referentiepunt blijft hanteren, ‘want je wilt er een oplossing voor’. Dan hanteer je de problemen die UIT het oude voortkomen, als jouw referentiepunt, blijf je dus het OUDE als jouw referentiepunt hanteren. Dan blijf je in de inter-paradoxale periode zitten. Daar kom je dan ook echt niet uit, ongeacht wat ik schrijf, ongeacht wat je leest van mijn werk, of van iemand anders binnen de nieuwe social fabric.

In de inter-paradoxale periode blijf je in deze verbeelding aan de linker kant van de verticale lijn staan, en vanuit het daar dus afstand nemen van rechts, allemaal vragen stellen over rechts, en allemaal aannames neerknallen op rechts. En dan eisen dat mensen die rechts staan, daar antwoorden op gaan geven…… alsof zij jouw afstand moeten zien te slechten, in plaats van jijzelf. Nee dat doen ze niet. Maar omdat je zelf links staat, denk je dat de mensen die daar rechts aan het schrijven zijn (ik dus), zich als jouw gratis slaaf aan het opstellen zijn, en zich uit hun naad aan het werken zijn, om jou toch maar uit te leggen dat je naar rechts moet gaan. Terwijl ze daar rechts in werkelijkheid zeggen, dat ze elkaar daar bescherming moeten bieden, tegen mensen zoals jij….. Ze zijn ‘jou’ (als je links blijft staan), dus helemaal niet aan het uitnodigen. Ze onderkennen jou juist als de agressor naar het normale samenleven rechts (je neemt er tenslotte afstand van). De aanname van de agressor in jou, dat de rechterwereld aan het proberen is jou aan zich te verbinden, is dus helemaal niet waar. En de agressor in jou (die links blijft staan), is er een kei in, om de rechterwereld letterlijk als je slaaf te willen behandelen: dan kom je met opmerkingen als: ‘Als je wilt dat mensen met je meegaan, dan moet je leukere filmpjes maken, moet je meer aansluiten op de hippe social media, moet je dit, moet je dat’….. Alsof we de gratis slaven zijn van de zogenaamd ‘hippe jeugd van tegenwoordig, die allergisch is voor bewustzijn’. Nou, wat hip zeg. Ik kom helemaal niet meer bij. Ondertussen kijken ze wel uren naar filmpjes over ‘thrive’, over ‘het venus project’, over ‘zeitgeist’, over ‘aliens’… ze slurpen het naar binnen, met bakken slurpen ze het naar binnen, en vertellen dan dat ze zich vervolgens zo verloren voelen. Tja…….

Over 3 jaar, kan ik nog meer van deze grappige dingen vertellen. En over 6 jaar nog meer. En over 12 jaar nog meer. Omdat iedereen het oude blijft doen, het oude dus door laat expanderen. Maar al die tijd blijft de waarheid in precies haarzelfde gedaante aanwezig In Ons Midden. En dat is: 1 programmeerregel.

Het vergt maar 1 programmeerregel om iedereen die normaal wil samenleven, te faciliteren.

En als je dan kijkt wat daaruit zal volgen, dan kan je volkomen de mist in gaan, of het juiste waarnemen.

  • Als je de dingen vanuit belastingen blijft waarnemen, dan zal je volkomen de mist ingaan, met het kijken wat uit die facilitering voort zal komen
  • Als je de dingen vanuit ons niets kostend bestaan leert waar te nemen, dan zal je werkelijk waarnemen wat uit die facilitering voort zal komen

En als je weigert die moeite in jouw waarneming te nemen, tja… dan zal je het dus ook niet zien. Toch blijft ze het simpele Antwoord aan de oppervlakte van het leven (in het fysieke leven).

En terwijl de wereld links blijft staan, weigert de eenvoud van die ene programmeerregel te benoemen en in eigen bewustzijn toe te passen, blijf ik rechts vrolijk verder schrijven. Niet ‘om daarmee mensen uit de linkerwereld te lokken’. Welnee. Ik zeg juist dat het normale samenleven (rechts) bescherming nodig heeft tegen de agressie van iedereen die links blijft staan, agressie naar rechts heeft dus.

De eenvoud aan de nieuwe oppervlakte van het leven, is dat iedereen die oprecht ‘voor het basisinkomen is’, met 1 programmeerregel te faciliteren is.

En verder zal ik als bewustzijnskracht, blijven schrijven wat ik wil. Er hoeft niemand in geïnteresseerd te zijn. Dat is de bronvrijheid.

Dus welk onderwerp ik ook aansnijd, over wat voor dingen ik ook uitweid, hoe diep ik ook ga, of hoe fladderig flinterdun ik ook kan gaan, hoe abstract ik ook word, hoe concreet ik ook word, hoe 1-dimensionaal ik iets ook maar beschrijf, hoe leuk ik verweven complexiteiten ook uitdruk (en zo kan ik nog wel even doorgaan)…… De verandering is al lang achtergelaten voor de wereld. Ze is 1 programmeerregel.

De ‘bereidwilligheid’ van de wereld ben ik niet aan het proberen te veranderen. Ik denk er niet aan. Ik ben de beschermer van het normale bewustzijn. Ik ben dus niet onwilligen bij haar ‘naar binnen aan het lokken met de snoepjes der voorwaardelijkheid naar een ander die ze zeggen te willen hebben’.

Nu mag je verder doorvoelen wat de inter-paradoxale periode is. Die ene programmeerregel blijft toch wel waar.

Advertenties