Verwar geschiedschrijving niet met gezeur-herhaling

Her en der refereer ik aan dingen die zijn gebeurd, bijvoorbeeld sinds 2008: Wouter Bos kreeg carte blanche, de regering zei letterlijk: ‘Wij weten hier niets van af’, en Wouter heeft gewoon aan de bankiers gevraagd: ‘Hoeveel wil je hebben?’. De bankiers zeiden later: ‘Wouter drong niet aan op minder’.

Het is totale onzin en het getuigd van emotioneel onvolwassenschap, om over iets dergelijks dan nog even een gesprek aan te willen gaan. Degenen die Wouter Bos destijds tot man van het jaar verklaard hebben, zullen zichzelf gaan verdedigen. En het anti-kamp zal vertellen dat het anders had gemoeten, en ga zo maar door. Puur herhaling van zetten dus, waarin iedereen hun eigen al keer op keer herhaalde gelul gewoon weer bevestigd wil krijgen.

Het gaat helemaal niet meer over meninkjes over wat dan ook. Dat gebied is al lang verlaten.

Wel moet dat wat geschied is, haar plek krijgen in de geschiedschrijving. Het moet zichtbaar gemaakt worden, voor de toekomst. Zodat niet vergeten wordt, hoe achterlijk een welvarend en hoog opgeleid land wordt, dat zich laat vullen met oude prut en zich in dualisme laat vangen en op meninkjes niveau laat vertegenwoordigen door mensen die een agressie-apparaat tot hun beschikking hebben.

De geschiedschrijving moet er zijn. Die moet aangezien worden vanuit het nieuwe gebied, het gebied van de waarheid van het leven. De waarheid dat we niets kosten, de waarheid dat de niets kostende souplesse van het samenleven zo waanzinnig eenvoudig te faciliteren is dat je broek ervan afzakt.

Vanuit deze transparant gemaakte waarheid, wordt er op een nieuwe manier het licht gezet op de waanzinnige belachelijkheid van wat er steeds gaande is geweest. De carte blanche die mannen altijd gekregen hebben, als de mannenwereld faalde. Dat is de enige manier waarop die werelden overeind bleven. Nooit door eigen kracht, nooit door eigen competenties. Nooit. Altijd door iets weg te roven bij een ander, en door onze vrije keuzemogelijkheden uit te stoten, ons dus werkelijk te offeren aan die totaal achterlijke mannelijke werelden. Jeroen Dijsselbloem was het volgende bewijs.

Ook daarover hoeft niet opnieuw door iedereen gezeurd te worden, die allemaal hun persoonlijke meninkjes zo graag horen blaten.

En ook ‘overal tegenaan schoppen’, is helemaal geen nuttig gedrag meer. Het antwoord is al lang beschikbaar, en het weigeren om zelf te handelen naar dit antwoord, vertaalt zich dan naar zelf niets anders doen, maar wel overal (verbaal) tegenaan blijven trappen.

Zelf tot nieuw handelen komen, samen met degenen waarmee je dat wilt doen. En dat wat is geweest, moet wel degelijk als geschiedschrijving de toekomst in. Maar dan ook als precies dat: verslaglegging van het achterlijke dat is geschied. Het oeverloos erover willen blijven ouwehoeren of er tegenaan willen trappen, slaat helemaal nergens meer op.

 

Advertenties