Wat zijn je motieven, je beweegredenen?

Bij een paradigmawijziging kan je helemaal niets, maar dan ook werkelijk niets uit je oude kader halen. Zelfs je beweegredenen, je motieven niet. Want ook die zijn allemaal vanuit je oude paradigma opgebouwd. Ze kloppen niet, ze liggen in het verkeerde gebied, en refereren dus aan het verkeerde gebied; aan hetzelfde oude gebied als altijd al, wat het oude in stand blijft houden.

Dit lijkt groots, alsof je ervoor moet zorgen dat iedereen daartoe bereid gaat worden. Maar dat is dus niet zo. Het gaat alleen maar om jouzelf, en om het zoeken van verbinding met mensen zoals jij. En je weet al precies wat je moet doen. Er is hier dus geen enkele onhelderheid in. En er is 100% onderscheidend vermogen: iedereen die toch iets van het oude vast wil blijven houden, zoek je niet. Die mensen vinden het vasthouden aan hun oude innerlijke kader het allerbelangrijkste, omdat hun identiteitsgevoelens daarin liggen opgeslagen, waarmee ze willen blijven pronken. Voor die mensen hoef je niets te doen. Het gaat er nu juist om dat die egotrippende mensen geen beslissingsrecht over een ander horen te hebben (en zeker niet over ons), geen beslissingsrecht over jouw/onze normale manier van samenleven horen te hebben. Het zijn sponzen die altijd maar alles klakkeloos naar binnen hebben gestouwd.

Oude motieven gelden dus niet. Dingen als: ‘Goed willen zijn voor de arme mensen’, zijn oude motieven. Het gaat daar niet om. Binnen de huidige aangelegde agressieve afsplitsing naar kunstmatig rijk en arm, is het zowel aan de huidige rijken als armen, om voor het normale samenleven te gaan staan. Het is niet zo dat de een dat voor de ander moet doen, lees: iemand niet voor zichzelf hoeft te gaan staan, daar zijn of haar gratis sloofjes voor zoekt in een willekeurig ander mens. Dat soort dingen zijn voorbij.

Niet zelf gaan staan voor het normale samenleven, betekent dat je niet het normale samenleven bent, klaar uit.

Omdat het oude (non)bewustzijn spelletjes blijft spelen, vind je in mijn artikelen niet alleen de openingen naar het normale gebied en in het normale gebied. Je vindt er ook de afsluiting van het oude gebied. Je vindt dus ook vaak : ‘Dit is het niet’, en ‘dit is de oude agressie’. Dat onderscheidend vermogen moet er ook zijn, zodat de oude psyche geen parten met je kan spelen.

Het nieuwe, het normale, is zo eenvoudig dat je broek ervan afzakt. Het is afschuwelijk dat in plaats daarvan mensen, en dus een normaal samenleven, de shit in worden geduwd. Afschuwelijk.

Je afschuw, je motief, je beweegreden, je verontwaardigingsgevoelens, je onrechtsgevoelens, moeten juist in het normale gebied liggen. In het feit dat ze ons onthouden wordt. Je motieven kunnen dus niet in de huidige probleemervaring liggen. Begrijp je dat? Die probleemervaringen hebben hun werk al bij je gedaan: ze hebben ervoor gezorgd dat je bereid bent opnieuw te kijken, vanuit het normale paradigma (het feit dat we niets kosten, nog nooit iets gekost hebben en nooit wat zullen kosten), het leven waar te nemen. Daardoor verplaatst alles zich in jouw (zelf)bewustzijn: alles trekt het nieuwe, het normale, gebied in: we hadden altijd al ons niets kostend bestaansgeld moeten hebben, en dat is dan ook het enige antwoord op alles, waarna het oude vanzelf oplost.

Het is dus pure eenvoud.

Iedere keer dat je denkt een ‘complexe’ vraag te hebben (‘En duh economie dan he?’), ben je gewoon weer uit het oude domme gelul van het oude, het in jezelf gepropte, nutteloze kader aan het putten. Dat gedrag moet je laten liggen. Het is het gedrag waarmee de problemen juist steeds worden herhaald. Je moet niet meer in dat gebied zitten, je moet het nieuwe, het normale gebied instappen. Alles dus vanuit  Bestaansgeld bezien. Niet vanuit ‘Ja maar’, maar vanuit ‘En dus’. Verder het gebied intrekken dus. Het wel verder gaan vanuit de nieuwe kern: ons niets kostend bestaan, operationeel gemaakt via Bestaansgeld.

Opmerkingen als: ‘Dat gaan ze nooit doen’, slaan nergens op. Het gaat niet om ‘ze’. Het gaat om jezelf en je gelijkgewortelden. Jij, ik, wij, moeten het doen. En dat is dus: het positioneren, ervoor staan, wetswijzigingen indien, petitioneren, crowd suen. Dat soort dingen. Daar zit geen abracadabra tussen. En als je dat niet wilt, dan ben je dus een meelifter van het oude. Prima, jij kiest. Maar val de gaanders er niet mee lastig, met je oude beweegredenen, want dat doet de hele wereld al. En die wereld, daar zijn we nu juist klaar mee.

En je weet dat het gaat om er 1 groep uit te liften uit die oude wereld. Het gaat er niet om om een wereld in inertie of een maatschappij in inertie te redden, alsof de inerten redding van ons tegoed heeft. Ze hebben zelfs geen verandering van ons tegoed.

Het gaat erom om een groep In Ons Midden precies het normale samenleven te bieden (hoe je het doet, zo doe je het), zodat zij uit de gijzeling van de oude dynamieken bevrijd worden, waar de rest van de wereld hen in vast blijft klauwen. En wat mij betreft is die groep de volgende generatie jongvolwassenen van 18-26 jaar, die zich zo op de normale manier de toekomst in zullen gaan groeien, bevrijd uit de klauwen van alle inerten. En als het wat jou betreft een andere groep is, dan doe je dat. Je bent een vrij mens.

Je kiest in vrijheid of je met het agressieparadigma verder gaat; het agressieparadigma van het onthouden van onze vrije levenstoegang. Of dat je voor het normale levensparadigma gaat: onze natuurlijke vrije levenstoegang aan een groep in ons midden terugbieden.

Als we de agressie naar onze en elkaars vrije levenstoegang accepteren, de agressie naar ons vrije levensfundament accepteren, dan accepteren we ook alles wat ‘daarna’ nog aan agressie plaatsvindt. En dat is precies alle gore shit die je in de wereld ziet. Zowel naar mens als naar milieu. Omdat ieders kernpsyche dan nog steeds omgedraaid is. Letterlijk.

Al die shit willen veranderen dat heeft geen enkele zin, en kan niet. Die shit is het symptoom. Het probleem zit in het levensfundament zelf; onze vrije, niets kostende levenstoegang. In ontnomen staat.

Non-acceptatie hierover naar onszelf, en naar een bepaalde groep in ons midden. Pas vanuit daar zal de shit niet meer verder kunnen exploderen. En andersom: die gore shit zal verder blijven exploderen zolang we op ons vrije levensfundament de agressie naar onszelf blijven aanvaarden.

Dus: wat zijn je motieven, je beweegredenen?

Er staat je een gigantisch handelingsrepertoire ter beschikking. Jij kiest.

Ah…. handelen… ach, het is toch zoveel makkelijker om steeds maar weer te blijven herhalen dat de wereld niet klopt, en dat je er zogenaamd alles aan doet om dat te veranderen, door steeds maar te herhalen dat de wereld niet klopt. Toch? Want handelen, dan pas laat je jezelf echt zien, positioneer je jezelf vanuit het normale. Precies waar het om gaat. Precies waar iedereen voor weg blijft lopen. En maar roepen dat de wereld niet klopt…..

Advertenties