Zeker weten geen kinderarbeid

Er zijn zoveel keurmerken die met van alles lopen te pronken. Onder andere dat er ergens geen kinderarbeid aan te pas is gekomen, bij het vervaardigen en verkopen van een bepaald product.

Of dat dan waar is, dat valt dan nog te bezien, want je moet dan in de totale keten zeker weten dat er geen kinderarbeid bij betrokken is geweest. Dus ook als degenen die dit controleren, het vliegtuig hebben gepakt naar een ‘arm’ land, en daar in een hotel verblijven, moet je zeker weten……. Nee, het is dus helemaal niet zeker.

Zolang er kinderarbeid is, gebeurt alles op basis van die kinderarbeid. Alles. Want alle dynamieken op aarde worden gevoed vanuit die kinderarbeid.

Dat is de spirituele wetenschap (het wezenlijke weten) dat alles werkelijk verbonden is.

En dus staan we voor de onmiddellijke bevrijding van ieder kind, door hen onvoorwaardelijk vanuit vrije levenstoegang te laten leven, vanuit bestaansgeld te laten leven, vanuit basisinkomens te laten leven. Je weet hoe de dynamieken daardoor gaan veranderen. En je weet dus wie er allemaal (onbewust) belang bij voelen om die dynamieken vooral niet te laten veranderen.

Met het woord ‘onmiddellijk’ in de vorige alinea refereer ik niet aan haast. Ik refereer aan het feit dat dat bij iedereen als eerste keuze op het menu moet staan.

De ‘zoekenden naar veranderingen’ zijn met gemak te ontmaskeren als degenen die dat ‘zoeken’ slechts als hobby hebben aangenomen. Want ze rennen keihard weg van het antwoord. Ze verschuilen zich achter opmerkingen als ‘Dat gaan ZE toch nooit doen’, en doen daarmee alsof er een machtig groot apparaat gaande is. Maar ze hebben het gewoon over zichzelf: ‘IK ga dat niet positioneren. IK ga daar niet voor staan. IK ga dat niet uit mijn bek krijgen.’.

Ja precies. De ontmaskering gebeurt helemaal vanzelf.

En het blijft keer op keer bewijzen dat alle kinderen op aarde daar onvoorwaardelijke bescherming tegen dienen te hebben. Wat het basisinkomen dus is, wat bestaansgeld dus is, wat hun vrije levenstoegang dus is. Wat hun economische bestaanswaarde, omgezet in betaalmiddel, dus is.

‘Dat gaan ZE nooit doen’, als uiting van het doen alsof ‘ZE’ er nog niet aan toe zijn, is het jezelf schijnheilig verschuilen achter onzichtbare anderen, om maar niet te hoeven toegeven dat je er ZELF nog niet aan toe bent: er nog niet aan toe bent om het erg te vinden wat kinderen wordt aan gedaan. Er gewoon geen urgentie in ziet liggen. En precies tegen deze agressieve desinteresse hoort ieder kind onvoorwaardelijk beschermd te zijn, in diens vrije bestaan.

De keurmerken horen vervangen te worden door: ‘Wij faciliteren het basisinkomen van kinderen en hun gezinnen, zodat ze geen speelbal van de sociale dienst hoeven te zijn’. Dat werkt als de natuurlijke disruptieve kracht van vrede. Het zieke oude heeft daar geen schijn van kans tegen.

Dat kan gewoon dichtbij, thuis beginnen: Nederlandse kinderen en hun gezinnen vanuit basisinkomens laten leven. Want als volwassene pronken met je geld, door foto’s van arme kinderen op goede doelen websites te zetten, is gewoon onderdeel van alle agresssie.

Door kinderen onvoorwaardelijk vanuit vrije levenstoegang te laten bestaan, hoef je nooit meer achterom te kijken, of dat wat je doet, niet per ongeluk onderdeel is van een kind-uitstotingsdynamiek. En ja, pronken met je goede doelen waarvoor een kind zich dankbaar in opperste blijdschap moet tonen, is ook gewoon onderdeel van de uitstotingsdynamieken. Geld aan de voedselbank geven, in plaats van aan mensen zelf, is ook onderdeel van die uitstotingsdynamieken.

Wat niet betekent dat je maar geld moet onthouden aan de mensen die naar de onderkant van de samenleving zijn geduwd. Je moet op de goede doelen websites de kinderen niet tonen. Je moet de slachtoffers van deze uitstotende maatschappij niet tonen. Je moet de daders tonen. Die moet je niet onzichtbaar maken in de lach van het verplicht dankbare kind.

Je toont de daders door in transparantie te laten zien hoeveel miljarden extra geld, iedereen in de regering, beschermingsstructuren, rechtsstructuren, uitkeringsstructuren, zorgverzekeraars en bij de belastingdienst en burgemeesters en wethouders samen allemaal nog voor zichzelf zijn blijven aanmaken, sinds ze allemaal weten dat hun leningen helemaal geen leningen zijn, maar extra geldcreatie voor jezelf. En maar volhouden dat ze geen ‘oplossing’ weten voor de armoede waar ze anderen in duwen……..

De volgende generatie heeft recht op de normale souplesse in samenleven.
Omdat het hun oorspronkelijke levenscontext is.

Advertenties